“Pardon?”
“Tatoeages zijn ordinair, Betty.”
“Het is een tekening van onze kleindochter.”
“Het maakt me niet uit wat het is. Je hebt je lichaam verpest.”
Ik heb gelachen, maar er zat geen humor in.
“Mijn lichaam verpest? Rob, het is maar een kleine tatoeage op mijn arm.”
“Je had met me moeten praten.”
“Ik heb wel degelijk met je gepraat!”
“Nee, je hebt een belachelijk idee aangekondigd en vervolgens heb je gedaan wat je zelf wilde.”
“Je hebt niets gezegd!”
“Dat had niet nodig moeten zijn.”
Toen liep de ruzie uit de hand.
Ik herinnerde hem eraan dat ik volwassen was en geen toestemming nodig had om over mijn eigen lichaam te beslissen.
Rob stond erop dat ik, omdat we getrouwd waren, rekening had moeten houden met hoe hij zich zou voelen.
Toen zei hij iets wat ik maar niet uit mijn hoofd kreeg.
“Ik voel me niet meer tot je aangetrokken.”
Ik verstijfde volledig.
“Wat?”
“Je hebt me gehoord.”
“Je zegt dus dat één klein tatoeage ervoor zorgt dat je je vrouw niet meer aantrekkelijk vindt?”
“Het gaat niet alleen om de tatoeage. Het gaat erom wat het over je zegt.”
“Wat zegt dat precies over mij?”
“Dat het je niet kan schelen wat ik denk.”
Ik keek naar de scheve letters op mijn arm.
Hoe kon zoiets onschuldigs zo uit de hand lopen?
‘Wil je weten wat ik ervan vind?’ vervolgde Rob. ‘Ik vind dat je het moet laten verwijderen.’
“Absoluut niet.”
“Verwacht dan niet dat ik ga doen alsof ik het leuk vind.”
“Ik heb je nooit gevraagd om het leuk te vinden.”
“Nee, Betty. Je verwacht gewoon dat ik alles accepteer wat je doet.”
Daarmee liep hij weg.
De volgende dagen was het in huis akelig stil en begon ik mezelf vragen te stellen.
Een deel van mij vroeg zich af of het verwijderen van de tatoeage niet makkelijker zou zijn.
Ik had een hekel aan ruzie maken met Rob, en ik wilde absoluut niet dat een klein plaatje mijn huwelijk zou verwoesten.
Toen stelde ik me voor dat Natalie merkte dat het weg was.
Ik hoorde haar al vragen: “Oma, waar is mijn foto?”
Wat moest ik haar vertellen?
Vond opa dat oma ordinair was door haar kunstwerken?
Dacht opa dat oma haar lichaam had verpest?
Het weghalen ervan voelde alsof ik mijn belofte aan haar brak.
Toch leek Robs reactie veel te extreem.
We waren het al eerder oneens geweest over geld, familie en alle gebruikelijke dingen waar stellen ruzie over maken.
Dit was anders.
Uiteindelijk heb ik zijn broer, Dean, gebeld.
Dean en ik konden het altijd goed met elkaar vinden, en hij was een van de weinigen die Rob kon vertellen dat hij onredelijk was zonder meteen een nieuwe ruzie te beginnen.
“Ik heb huwelijksadvies nodig,” gaf ik toe.
“Dat klinkt ernstig.”
“Het is.”
Ik vertelde hem over de tatoeage en Robs reactie.
Enkele seconden lang zei Dean niets.
“Decaan?”
Hij ademde langzaam uit.
“Betty, er is iets wat je volgens mij moet weten.”
Iets in zijn stem bezorgde me een knoop in mijn maag.
“Wat?”
“Het spijt me. Ik had het je eerder moeten vertellen, maar Rob zei dat hij alles zelf zou uitleggen. Ik dacht dat ik mijn broer de kans gaf om het juiste te doen.”
“Wat moet ik zeggen?”
Opnieuw viel er een stilte.
‘Oh, Betty,’ zei hij zachtjes. ‘Het spijt me echt. Maar dit gaat niet over je tatoeage.’
Ik klemde de telefoon steviger vast.
“Waar gaat het dan over?”
“Weet je niet wat Natalie hem verteld heeft?”
Natalie was het liefste kind dat ik kende.
Ze zou nooit iets kunnen zeggen dat mijn huwelijk zou kunnen verwoesten.
Tenminste, dat dacht ik.
“Nee… Wat zei ze?”
Dean aarzelde opnieuw.
