“Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen zonder je te kwetsen.”
“Dean, alstublieft.”
Zijn stem werd zachter.
“Een paar weken geleden zag Natalie Rob met een andere vrouw.”
Ik hield mijn adem in.
“Wat bedoel je met ‘met een andere vrouw’?”
“Het spijt me, Betty. Ze zag hem haar kussen.”
Even kon ik niet spreken.
Vervolgens voegde Dean er voorzichtig aan toe: “Natalie noemde haar ‘de dame met de vlindertattoo’.”
“Welke dame?”
Dean legde uit dat Natalie een paar weken eerder bij Rob was geweest, terwijl ik weg was.
Ik wist van het uitje.
Rob had gezegd dat hij haar mee zou nemen voor een ijsje en daarna even langs zou gaan bij iemand over een meubelstuk.
Ik had het nooit in twijfel getrokken.
Blijkbaar had Natalie een vrouw gezien met een vlindertattoo vlakbij haar schouder.
Belangrijker nog, ze had Rob haar zien kussen.
Rob had niet door dat Natalie het had opgemerkt, tot later, toen ze hem onschuldig vroeg naar “de vlinderdame” en vertelde dat ze hen had zien zoenen.
“Wie is zij?” fluisterde ik.
Dean hield even stil.
“Ik denk dat je haar kent.”
“Dean, vertel het me.”
“Claire.”
Ik kende Claire wel, maar niet goed.
Rob kende haar al jaren en noemde haar terloops een oude vriendin.
“Zeg je nou dat Rob me bedrogen heeft met Claire?”
“Ik weet niet precies wat er tussen hen is gebeurd,” antwoordde Dean snel. “Ik was er niet bij en ik wil niet doen alsof ik meer weet dan ik daadwerkelijk weet. Ik weet alleen wat Natalie heeft gezien en wat Rob me daarna heeft verteld.”
“Heeft Rob het je verteld?”
“Hij belde me nadat Natalie de kus ter sprake had gebracht.”
“Wanneer?”
“Voordat je de tatoeage liet zetten.”
Plotseling vielen de stukken op hun plaats.
‘Hij wist het,’ mompelde ik. ‘Hij wist dat Natalie het al had opgemerkt voordat ik de tatoeage liet zetten.’
“Ja.”
“Waarom heb je het me niet verteld?”
“Het spijt me, Betty. Ik had het moeten doen. Rob vertelde me dat er een onschuldige verklaring was en beloofde dat hij met je zou praten. Ik vond het niet gepast om me ermee te bemoeien voordat hij die kans had gehad.”
“En nu?”
“Nu geeft hij jou de schuld van een tatoeage in plaats van de waarheid te vertellen. Ik kan hem niet langer verdedigen.”
Ik drukte mijn vingers tegen mijn voorhoofd.
“Heeft Claire echt een vlindertattoo?”
“Ja.”
Nadat ik het gesprek had beëindigd, dacht ik terug aan avonden waarop Rob later thuiskwam dan verwacht en aan momenten waarop hij ongewoon beschermend leek te zijn over zijn telefoon.
Die avond trof ik hem in de keuken aan.
“We moeten praten.”
“Als het weer over die tatoeage gaat, heb ik je al verteld hoe ik erover denk.”
“Dat is niet zo.”
“Wie is Claire?”
Het leek alsof alle kleur uit zijn gezicht verdween.
“Wat bedoel je?”
“Heeft je vriend(in) een vlindertattoo?”
Hij staarde me aan.
“Betty, ik weet niet wat Dean je heeft verteld, maar je hebt het verkeerd begrepen.”
“Onze kleindochter zag je Claire kussen.”
“Dat is niet waar.”
Ik staarde hem aan.
“Dus Natalie liegt?”
“Dat heb ik niet gezegd. Ze is zes. Kinderen begrijpen dingen verkeerd.”
“Heb je Claire gekust?”
“Nee.”
Zijn antwoord volgde onmiddellijk.
“Rob, lieg niet tegen me.”
“Ik lieg niet.”
“Was Claire de persoon met wie je contact had over de meubels?”
Hij aarzelde.
“Ja.”
“Was er ooit meubilair?”
Hij keek weg.
“Antwoord me.”
“Het is ingewikkeld.”
“Nee, dat is het niet. Heb je haar gekust?”
“Betty…”
“Heb je dat gedaan?”
Zijn kaak spande zich aan.
“Nee.”
Ik hield zijn blik vast.
“Geef me dan je telefoon.”
“Wat?”
“Geef me je telefoon.”
“Nee.”
“Als er niets is gebeurd, laat het me dan zien.”
“Je bent belachelijk.”
Ik voelde iets in me verharden.
“Is er iets gebeurd tussen jou en Claire?”
