Ksenia stond op van de bank, haar ogen wijd opengesperd van schrik. ‘Je hebt mijn startkapitaal aan apparaten uitgegeven?’ Haar stem verhief zich tot een verontwaardigde kreet. ‘Anton! Je hebt gezworen! Je hebt beloofd me te steunen!’
‘Ksenia, kalmeer…’ Anton kwam verdedigend op haar af. ‘Galina heeft zonder mijn toestemming gehandeld—’
‘Zonder haar toestemming?’ Galina lachte openlijk. ‘Ksyusha, je broer is veel rijker dan je denkt. Hij heeft jarenlang in het geheim geld gespaard. Hij heeft een geheime privérekening met zo’n zevenhonderdduizend roebel die ongebruikt staat. Terwijl wij gekookte pap aten, zat hij aan zijn vermogen te werken.’
Ksenia schrok. Haar verontwaardiging verdween en maakte plaats voor berekenende nieuwsgierigheid. Het vooruitzicht van zevenhonderdduizend roebel veranderde de hele situatie.
‘Zevenhonderdduizend?’ Ze draaide zich naar haar broer, haar toon veranderde van tragische wanhoop in een agressieve eis. ‘Waarom maak je dan zo’n ophef over een paar centen uit het boodschappenfonds? Maak het nu allemaal over! Ik heb tweehonderdduizend nodig voor de espressomachine en nog eens honderdduizend voor het voorschot van de ontwerper!’
‘Wacht even, Ksenia…’ stamelde Anton, terwijl hij achteruitdeed. ‘Dat kapitaal is gereserveerd voor catastrofale noodgevallen. Ik kan het niet zomaar verkwisten—’ ‘
Ik ontdekte per ongeluk de geheime verstopplaats van mijn man.
