Ik ontdekte per ongeluk de geheime verstopplaats van mijn man.

Ze verliet het appartement en sloeg de deur zo hard dicht dat een broos stuk gips van het plafond viel en op het tapijt in de hal verbrijzelde.
Een zware, galmende stilte daalde neer over de kamer, alleen onderbroken door het zachte, ritmische gezoem van de pas geïnstalleerde koelkast.
‘Ben je tevreden?’ vroeg Anton zachtjes, starend naar de vloer. ‘Het gezin is kapot. Mijn zus haat me.’
‘Jullie hebben hier nooit een echt gezin gehad, Anton,’ zei Galina, terwijl ze een porseleinen kopje versgezette koffie voor hem neerzette. ‘Jij had alleen maar persoonlijke ijdelheid, en zij had een meedogenloze, parasitaire consumptie. Nu hebben we de kans om iets authentieks op te bouwen. Als je dat tenminste nog wilt.’ ‘
Wat bedoel je?’ vroeg hij, terwijl hij zijn rode ogen opsloeg.
‘Morgenochtend gaan we naar het filiaal. Je maakt driehonderdvijftigduizend roebel over naar een aparte rekening op mijn naam. Dit is mijn garantie tegen toekomstig bedrog. De rest gaat naar een complete en professionele renovatie van dit appartement: nieuwe vloeren, degelijke muren, modern sanitair. Een huis waar onze zoon zich niet voor hoeft te schamen.’
‘En als ik weiger?’