Marieke zweeg lang genoeg om het antwoord duidelijk te maken.
‘Ik heb haar daar niet opgesloten. De deur viel dicht.’
‘Er zit geen klink aan de binnenkant.’
‘Dat wist ik niet.’
‘Je hebt daar gewerkt toen we de keuken renoveerden.’
‘Erik, ik ga dit niet via de telefoon bespreken.’
‘Ik ook niet. Vanaf nu alleen over praktische zaken, schriftelijk.’
Ze ademde scherp uit. ‘Je hebt haar tegen mij opgezet.’
‘Ze is acht. Jij bent de volwassene.’
‘Ze liegt als ze bang is.’
Ik beëindigde het gesprek.
De volgende ochtend kwam een medewerker van Veilig Thuis bij Anouk langs. Lotte sprak met haar in de woonkamer terwijl ik in de keuken wachtte. Ik hoorde geen vragen. Alleen af en toe een zachte reactie en het schuiven van een stoel.
Na een uur vertelde de medewerker dat Lotte rustig had gesproken over het incident en de bijkeuken. Ze wilde haar niet dwingen om alles in één keer te vertellen. Ze adviseerde dat Lotte voorlopig niet alleen met Marieke zou zijn en dat de school op de hoogte moest worden gebracht.
Ik belde de schooldirecteur. De intern begeleider vroeg of Lotte de laatste weken iets had gezegd over thuis. Ze kon geen concreet incident noemen, maar vertelde dat Lotte de laatste tijd vaker haar lunch onaangeroerd mee terugnam. Ook had ze twee keer gevraagd of ze na school bij een klasgenoot mocht blijven tot ik thuis was.
‘Ze zei dat ze niet graag thuiskwam als uw vrouw er al was,’ zei de intern begeleider. ‘Ik dacht dat het om gewone spanning in een samengesteld gezin ging.’
Ik keek naar de notities die ik op een vel papier had gemaakt. Er stonden drie data op, allemaal gebeurtenissen die ik eerder had afgedaan als kleinigheden.
‘Had u mij gebeld als u had geweten wat er speelde?’
‘Ik had u gevraagd langs te komen. Maar Lotte zei steeds dat ze het zelf wel kon oplossen.’
Ik had haar geleerd dat haar zorgen alleen telden als ze er een bewijsstuk bij kon leveren.
Twee dagen later kreeg ik een bericht van mijn buurman, Jeroen Meijer. Hij woonde naast ons en had een camera aan de zijkant van zijn huis laten installeren nadat er fietsen uit de voortuin waren verdwenen. De camera filmde zijn eigen oprit en een deel van het pad langs de schutting. Hij vroeg of ik even bij hem langs kon komen.
‘Ik wil je iets laten zien,’ zei hij. ‘Ik weet niet of het helpt. Ik vond het toevallig toen ik de meldingen terugkeek.’
Op zijn laptop zag ik de achterkant van onze tuin, gedeeltelijk afgeschermd door de schutting. Het beeld was korrelig. De camera had geen zicht op het terras, maar wel op de poort en een strook tegels.
Marieke verscheen in beeld met de tuinslang. Lotte liep achteruit, haar armen voor haar gezicht. Je hoorde het water, daarna een korte gil. Lotte verdween uit beeld. Marieke bleef een paar seconden staan. Toen liep ze naar de poort, keek naar de straat en kwam terug met iets wits in haar hand.
Jeroen zette het geluid harder.
‘Ik heb gezegd dat ik zou stoppen,’ klonk Mariekes stem. ‘Blijf nou eens staan.’
Daarna hoorde ik een doffe klap. Een stilte. Vervolgens haar stem, vlak en laag:
‘Erik hoeft dit niet te weten. Zeg gewoon dat je gevallen bent.’
Het beeld eindigde een paar seconden later. Marieke liep terug naar het terras. Lotte was niet meer zichtbaar.
Ik keek naar het scherm. Jeroen had zijn hand op de muis gelegd, maar bewoog niet.
‘Ik heb niets gemonteerd,’ zei hij. ‘De datum en tijd staan erop.’
‘Dank je.’
Hij keek me aan. ‘Ik had eerder iets moeten zeggen. Ik hoorde haar soms hard praten tegen Lotte.’
‘Wat zei je toen?’
‘Mijn vrouw zei dat kinderen ook weleens een lastige week hebben. Dat leek me redelijk.’
Ik nam een kopie van de beelden mee. Die middag gaf ik ze aan Veilig Thuis en aan de politie. Een agent legde uit dat de opname mogelijk gebruikt kon worden bij het onderzoek, maar dat de politie ook Marieke zelf wilde horen. Ik vroeg niet om haar meteen te laten arresteren. Ik vroeg alleen dat Lotte voorlopig met rust gelaten zou worden.
Marieke kreeg via haar advocaat te horen dat ze niet bij Anouk langs mocht komen en niet rechtstreeks contact met Lotte moest opnemen zolang de politie de zaak onderzocht. Dat was een tijdelijke afspraak, geen rechterlijk bevel. Ik wilde dat het duidelijk was wat er wel en niet was afgesproken.
Die avond ontving ik een e-mail van Marieke. Ze schreef dat de camera-opname slechts een klein deel van het voorval liet zien. Ze zei dat ze Lotte had willen schoonmaken en dat de klap het geluid van de gevallen gieter kon zijn. Ze ontkende dat ze haar bewust pijn had gedaan.
Daarna volgde een zin die ik drie keer las.
Lotte had al een verband om haar wenkbrauw voordat ik de slang pakte.
