Ik voelde mijn maag samentrekken.
Ik belde de arts. Zij bevestigde dat Lotte bij aankomst een geïmproviseerd verband had gedragen, maar dat er geen medische reden was om aan te nemen dat de wond uren eerder was ontstaan. Toch wilde ik weten waarom Marieke zo zeker wist dat het verband er al zat.
Ik vroeg Lotte er die avond niet meteen naar. De medewerker van Veilig Thuis had gewaarschuwd dat ik haar niet moest ondervragen. Maar de volgende ochtend, toen we samen haar schooltas inpakte, haalde ze een gevouwen papiertje uit een zijvak.
‘Dit vond ik in mijn kamer,’ zei ze. ‘Ik wilde het aan jou geven, maar ik wist niet wanneer.’
Het was een kort briefje in Mariekes handschrift. Niet aan papa vertellen dat je tegen de plantenbak bent gelopen. Ik heb je geholpen. Nu is het voorbij.
Er stond geen datum op.
Lotte keek naar haar schoenen. ‘Dat was vorige week. Ik kreeg toen een schaafplek boven mijn oog. Ik liep tegen de hoek van de kast toen ik mijn pyjama pakte.’
‘Heeft Marieke je verband gegeven?’
‘Ze plakte er een pleister op. Later zei ze dat ik papa niet moest lastigvallen met zoiets.’
Het was geen bewijs dat Marieke de wond van die dag had veroorzaakt. Het liet wel zien dat ze Lotte al eerder had geleerd iets voor mij verborgen te houden. De natte wond onder het gaas had ik voor een losstaand incident willen houden. Dat kon ik nu niet meer.
Ik gaf het briefje aan de politie. De agent vroeg of Lotte bereid was haar verhaal nog eens te vertellen, ditmaal aan een gespecialiseerde verhoorder. Ik zei dat ze zelf mocht beslissen. Lotte wilde weten of ik bij haar bleef.
‘Je ziet me voordat je naar binnen gaat en zodra je klaar bent,’ zei ik.
Ze knikte.
Het gesprek vond een week later plaats. De verhoorder vertelde me alleen dat Lotte het incident en de bijkeuken had beschreven en dat ze haar eigen woorden had gebruikt. Ze had ook verteld dat Marieke haar had gevraagd om de wond van de kast niet aan mij te laten zien. Dat was de tweede keer dat een klein, eerder onbelangrijk detail een heel ander gewicht kreeg.
De politie verhoorde Marieke. Ze kwam daarna nog één keer naar onze woning, begeleid door een agent, om kleding en persoonlijke spullen op te halen. Ik stond in de keuken terwijl zij dozen vulde. De lucht rook naar koffie die te lang op de warmhoudplaat had gestaan.
‘Ik heb nooit gewild dat ze blijvende schade zou oplopen,’ zei ze.
‘Dat is niet hetzelfde als dat je haar geen pijn hebt gedaan.’
Ze stopte een trui in een doos. ‘Ik was uitgeput. Jij was steeds aan het werk. Alles draaide om Lotte.’
‘Dat maakt dit niet haar schuld.’
‘Ze accepteerde me nooit.’
Ik keek naar de kleding in haar handen. ‘Ze was vijf toen we elkaar leerden kennen. Ze hoefde jou niet te accepteren. Jij moest veilig voor haar zijn.’
Marieke sloot de doos. Ze keek naar de trap, waar Lotte vroeger haar tekeningen ophing.
‘Ik dacht dat jij haar altijd zou geloven.’
‘Ik had haar eerder moeten geloven.’
Dat leek haar meer te raken dan de rest. Ze zei niets meer.
In de weken daarna woonde Lotte bij mij en Anouk. Haar oog genas goed. De hechtingen werden verwijderd en op school droeg ze nog een tijdje een kleine pleister boven haar wenkbrauw. Ze haatte het als andere kinderen vroegen wat er gebeurd was. Ik liet haar zelf bepalen wat ze vertelde.
De politie nam de beelden van Jeroen op in het dossier. Marieke erkende tijdens een later gesprek dat ze de slang bewust op Lotte had gericht, maar zei dat ze niet had gedacht dat ze zou vallen. Over het verband gaf ze toe dat ze het had aangelegd nadat Lotte haar wenkbrauw had opengehaald. Ze bleef volhouden dat de val een ongeluk was en dat ze met de woorden op de opname alleen had bedoeld dat Lotte niet in paniek moest raken.
De officier van justitie besloot de zaak te vervolgen voor mishandeling. De rechter legde Marieke later een taakstraf op en een voorwaardelijke straf met begeleiding. In de uitspraak werd meegewogen dat het letsel beperkt was gebleven, maar ook dat Marieke Lotte had opgedragen te liegen en haar eerder had opgesloten. De rechter bepaalde niet wie in ons gezin mocht wonen; dat was geen onderdeel van de straf. Marieke trok zelf uit de woning nadat we via advocaten afspraken hadden gemaakt over de verkoop van haar aandeel en onze scheiding.
Ze stuurde Lotte een kaart met een korte verontschuldiging. Lotte las hem aan de keukentafel en legde hem daarna in een la.
‘Wil je haar terugschrijven?’ vroeg ik.
