‘Dat ze dat nooit heeft gedaan.’
Die avond kreeg ik een bericht van Maarten. Hij had mijn nummer via een van de agenten gekregen, zei hij. Hij vroeg of ik bereid was een verklaring aan te passen. Ik had volgens hem in de war kunnen zijn. De lampen op het terrein waren kapot. Ik had geen nummerbord gezien. Het was misschien iemand anders geweest.
Ik las het bericht drie keer. Daarna maakte ik een schermafbeelding en stuurde die naar Noor.
‘Goed gedaan,’ zei ze de volgende ochtend.
‘Ik heb niets gedaan.’
‘U hebt het bewaard.’
Ik had mijn leven lang genoeg papieren weggegooid omdat ik dacht dat het toch geen verschil maakte. Dit keer hield ik het bericht.
De tweede draai kwam uit een doos die de politie in het kantoor van Vermeer Vastgoed vond. Daarin zaten brieven van Sanne, een kopie van het ongeldige medische rapport en een conceptovereenkomst voor de verkoop van een vakantiehuis in Zeeland. Het huis stond op naam van Sanne en Maarten samen. In de overeenkomst stond dat Sanne haar aandeel zou overdragen zodra Maarten alleen het ouderlijk gezag had.
Het was geen los geldbedrag dat hem dreef. Het huis was gekocht met een erfenis van Sanne’s moeder, maar Maarten had de hypotheek betaald en vond dat hij recht had op de volledige opbrengst. Hij had haar verteld dat hij het huis wilde verkopen om de schulden van zijn bedrijf af te lossen. Sanne had geweigerd. Daarna begon hij haar af te schilderen als ongeschikt om voor Daan te zorgen.
De koelkast was niet het begin van het probleem geweest. Het was het moment waarop hij de controle verloor.
Maarten had die avond op het terrein naar eigen zeggen geprobeerd Daan tot bedaren te brengen. Hij wist dat de koelkast buiten gebruik was. Hij had de deur op een kier gelaten, zei hij. Hij was ervan uitgegaan dat de jongen er zelf uit zou komen.
Maar de deur zat door roest en vervorming vast. Daan had tegen het metaal geslagen tot zijn handen pijn deden. Maarten was terug naar het busje gelopen. Toen hij later terugkwam, was Henk al bij de koelkast.
Het was geen plan om zijn zoon te doden. Het was wel een beslissing die hem koud genoeg had gelaten om weg te rijden.
Twee weken na de vondst zat ik in een kleine spreekkamer bij jeugdbescherming. Aan de ene kant van de tafel zat Sanne. Ze droeg een grijze trui en hield een papieren beker koffie tussen haar handen. Aan de andere kant zaten Noor en een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming. Maarten zat er niet bij; zijn advocaat had hem geadviseerd voorlopig geen direct contact te zoeken.
Daan zat bij Sanne op schoot. Hij was weer op gewicht en droeg twee sokken, allebei groen. Hij keek naar de deur toen die openging.
‘Henk,’ zei hij.
Ik ging op de stoel tegenover hem zitten.
‘Hoe gaat het?’
Hij haalde zijn schouders op. Daarna zette hij zijn schoenen naast elkaar, netjes tegen elkaar aan.
Sanne keek me aan.
‘U hebt hem gevonden?’
‘Ja.’
‘Dank u.’
‘Ik heb alleen de deur opengetrokken.’
‘Dat was genoeg.’
Ze keek weer naar haar zoon. Haar duim ging steeds over de rand van de beker. Ze vroeg hem niet om haar te vergeven. Dat vond ik verstandig. Daan hoefde op dat moment niets voor haar te doen.
De rechtszaak over het gezag duurde maanden. Maarten werd vervolgd voor mishandeling en het opzettelijk in gevaar brengen van een minderjarige. Het gebruik van het vervalste medische rapport en het negeren van de omgangsregeling werden apart onderzocht. Hij bleef zeggen dat hij Daan had willen beschermen. Dat hij alleen fouten had gemaakt in een periode waarin zijn bedrijf onder druk stond.
