“Ja. Maar ik hield ook van je toen ik ongelukkig was. Ik heb geleerd dat liefde je ergens kan houden, lang nadat het leven dat je nu leidt niet meer werkt.”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“En wat gebeurt er nu?”
“Hou je nog steeds van me?”
Ik deed de koffer dicht.
“Ik vertrek vanavond. Niet omdat ik heb besloten te scheiden. Maar omdat ik voor één keer een keuze moet maken zonder jouw verpleegster, jouw redder in nood of de vrouw te zijn die doodsbang is dat je zonder haar instort.”
“En wij?”
Ik tilde de koffer van het bed.
“Als we dan nog steeds samen zijn, Theo, zullen we erachter moeten komen wanneer we allebei niet meer weggaan omdat we bang zijn om te vertrekken.”
“Ik vertrek vanavond.”
***
Ik ben een paar weken bij mijn moeder gebleven, maar ik heb me daar niet verstopt.
Theo begon met therapie. Ik zocht mijn eigen therapeut. Op mijn werk stopte ik met het aannemen van elke extra dienst voordat iemand anders kon reageren.
De eerste keer dat mijn leidinggevende vroeg: “Alicia, kun je vanavond invallen?”
“Dat kan ik niet.”
“Alicia, kun je vanavond invallen?”
Ik wachtte op het schuldgevoel.
Het is zover.
Ik ben toch naar huis gegaan.
***
Enkele maanden later stuurde Theo een berichtje.
“Kunnen we gaan eten?”
Mijn eerste reactie was: “Ik denk niet dat dat een goed idee is.”
Ik wachtte op het schuldgevoel.
Ik heb het verwijderd.
Toen schreef ik: “Vrijdag. Zeven uur. Ik kies de plek.”
Ik koos het restaurant uit waar hij me op onze trouwdag had laten wachten.
***
Toen ik aankwam, was Theo er al.
‘Ik dacht dat je van gedachten was veranderd,’ zei hij.
“Nee. Ik was zes minuten te laat.”
“Vrijdag. Zeven uur. Ik kies de plek.”
Hij glimlachte bijna. “Dat is nieuw.”
“Heel veel.”
We bestelden, en voor de verandering vroeg ik niet naar zijn afspraken. Hij vroeg niet naar mijn diensten.
In plaats daarvan vertelde Theo me over therapie. Hij gaf toe dat hij er bijna twee keer mee was gestopt.
‘Ik bleef maar wachten tot je zou bellen en me zou zeggen dat ik naar huis moest komen,’ gaf ik toe.
“Ik bleef maar naar mijn telefoon grijpen.”
“Waarom heb je dat niet gedaan?”
“Omdat ik eindelijk begreep dat je missen niet hetzelfde is als klaar voor je zijn.”
Toen het dessert kwam, legde hij zijn vork neer.
“Wil je het nog eens proberen?”
Ik keek naar de man van wie ik al 11 jaar hield.
“Wil je het nog eens proberen?”
“Niet zoals we vroeger waren.”
Theo knikte langzaam. “Wat bedoel je daarmee?”
“Het betekent dat ik niet bij je terugkom omdat je je eenzaam voelt. Jij blijft niet omdat ik je door je kanker heen heb geholpen. We blijven in therapie. We gaan op date. We praten met elkaar voordat wrok uitmondt in geheimen.”
“En wat als het niet werkt?”
“Wat betekent dat?”
“Dan sluiten we het eerlijk af, Theo.”
Zijn ogen sloegen neer.
“Je zou nog steeds kunnen besluiten dat ik niet goed genoeg ben.”
Ik boog me voorover.
“Theo, ik heb bijna van je gescheiden omdat ik me niet meer gezien voelde. Toen zorgde de kanker ervoor dat je me zo hard nodig had dat ik het gevoel nodig te zijn verwarde met het gevoel geliefd te zijn.”
“Dan sluiten we het eerlijk af, Theo.”
Hij keek me aan.
“Dat doe ik nooit meer.”
“Hou je nog steeds van me?”
“Ja. Maar de liefde mag niet langer alle beslissingen nemen. Dat doe ik.”
Hij zweeg even.
Toen knikte hij. “Oké.”
“Dat doe ik nooit meer.”
Ik trok het dessert naar me toe.
Jarenlang mat ik mijn waarde af aan hoeveel ik kon dragen.
Die nacht hoefde er niets gedragen te worden.
Theo was niet mijn patiënt.
Ik was niet zijn redder.
Die nacht hoefde er niets gedragen te worden.
En als we opnieuw voor elkaar zouden kiezen, zou dat niet zijn omdat kanker, schuldgevoel, angst of elf jaar geschiedenis ons daartoe hadden gedwongen.
Dat zou komen doordat ik hem heb uitgekozen.
En omdat ik uiteindelijk wist dat ik in plaats daarvan voor mezelf kon kiezen.
Dat zou komen doordat ik hem heb uitgekozen.
