“Mijn lieve kleine bruidje is gearriveerd!” riep tante Lyuda luidkeels toen Sonya de deur binnenstapte. “Ze is zo mager als een lat. Igor, geef je haar wel genoeg te eten?”
Igor lachte. Inderdaad, hij lachte zoals mensen lachen als ze zich schamen, maar nooit iets kwaads over je zeggen. Sonya trok zwijgend haar jas uit – grijs, lang, met brede revers, drie weken geleden gekocht in een boetiek op de laan. Een goede jas. Een eerlijke jas: ze had hem zelf verdiend.
Arthroflex
De beste manier om dit te doen De beste manier om dit te doen
Arthroflex
De beste manier om dit te doen De beste manier om dit te doen
Hersenbessen
Ik denk dat dit een goede oplossing is 6. Controleer de “Algemeen” optie
‘Ik hang hem hier op,’ zei ze, terwijl ze hem aan een haak in de gang hing, naast kleurrijke jassen en iemands verfrommelde regenjas.
Het huis van tante Lyuda was groot – een typisch voorstedelijk huis met twee verdiepingen en een zekere pretentie van welvaart. Bloemenbehang, kristal in het dressoir, de geur van gebraden vlees uit de keuken. Het was haar vijfenvijftigste verjaardag, alles was in orde. Gasten arriveerden. De woonkamer bruiste al van de stemmen en het geklingel van servies.
Sonya ging na de reis naar de badkamer om haar handen te wassen.
Ze nam de tijd. Ze bekeek zichzelf in de spiegel boven de wastafel – tweeëndertig jaar oud, marketeer, zes jaar getrouwd. Niets bijzonders. Een gewone vrouw met donker haar tot op haar schouders en de gewoonte om haar rug recht te houden. Ze bracht een beetje lippenstift aan en schoof haar oorbellen recht.
Toen ik terug in de gang kwam, begreep ik even niet wat ik zag.
Tante Lyuda stond in haar jas voor de spiegel.
Het was háár mouw – haar grijze mouw wilde maar niet in het armgat passen, hijgend en snuivend. En Antonina Petrovna, haar schoonmoeder, klein en netjes, met een keurig gekapte permanent, stond vlakbij en trok met een lieve glimlach haar kraag recht.
“Oh, Sonya!” Antonina Petrovna draaide zich als eerste om, en er klonk geen greintje schaamte in haar stem. “We passen het even. Lyudochka heeft vrijdag een prijsuitreiking op het administratiekantoor, begrijp je? En wat haar bovenkleding betreft, tja, je weet wel… Je bent zo aardig, wil je me er een weekje wat van lenen? Je zult er niet blut van raken, en het zal je lieve tante een plezier doen.”
Sonya keek naar tante Lyuda. Ze keek haar zonder enige schaamte aan, maar verwachtingsvol, zoals mensen die er niet aan gewend zijn afgewezen te worden door degenen die ze als minderwaardig beschouwen.
“Antonina Petrovna,” zei Sonya kalm, “de jas is nieuw. De stof is dun, ik heb hem nog niet naar de stomerij gebracht. En zoals je ziet, is de maat verkeerd. Laat me je helpen hem uit te trekken.”
Er hing iets in de lucht. Tante Lyuda snoof, trok haar jas over haar hoofd en gooide hem achteloos terug aan de kapstok – alsof het een vod van een rommelmarkt was. Antonina Petrovna perste haar lippen samen. Ze zei niets. Ze keek alleen maar naar haar zoon – Igor hoestte zachtjes en keek weg.
De tafel zat vol. Neven en nichten, achterneven en -nichten, buren van tante Lyuda, enkele verre familieleden uit de streek. Ze praatten, klinkten met hun glazen en brachten een toast uit. Sonya zat naast haar man en at lusteloos – ze had geen eetlust. Er knaagde iets in haar maag dat niet wegging.
