‘Je zei het drie keer.’
‘Ik dacht dat je terug zou komen.’
‘Ik kwam terug.’
De waterkoker begon zacht te zoemen.
‘Twee dagen na mijn huwelijk stond ik voor jouw deur. Ji-hoon bleef in de auto. Ik had mijn koffer bij me. Jij deed niet open.’
Ik knipperde.
‘Dat herinner ik me niet.’
‘Omdat je niet wist dat ik er stond.’
‘Waarom belde je niet?’
‘Ik heb aangebeld. Je keek door het raam. Daarna deed je het licht in de gang uit.’
Mijn vingers gleden van het document af.
Ik had die avond inderdaad iemand bij de voordeur gezien. Ik had gedacht dat het een verkoper was. Ik had mijn jas niet aangetrokken. Ik had geen zin gehad in nog een gesprek.
‘Ik heb je niet gezien,’ fluisterde ik.
‘Dat zei Ji-hoon ook. Dat ik dingen verzon.’
Ze zette twee kopjes op tafel. Haar hand trilde toen ze koffie inschonk.
‘Ik heb je twaalf jaar niet thuisgebracht. Maar jij hebt mij ook twaalf jaar niet gezocht.’
Dat was de zin die ik verdiende.
Niet de zin die ik wilde horen.
In de hal klonk een zacht klikje.
Eline verstijfde.
‘Wat was dat?’
‘De voordeur.’
Ze keek naar het schermpje naast de koelkast. Daarop verscheen het beeld van de straat. Een zwarte Volvo stond half op de stoep.
Ji-hoon stapte uit.
Hij droeg een donkere wollen jas en hield een papieren tas in zijn hand. Zijn houding was rustig, bijna beleefd. Hij keek niet naar de camera, maar rechtstreeks naar de voordeur.
‘Hij heeft een sleutel,’ zei Eline.
‘Bel de politie.’
‘Hij weet dat ik dat doe.’
‘Dan weet hij het maar.’
‘Mam, luister. Je begrijpt niet wat hij kan—’
Ik pakte mijn telefoon.
‘Ik heb twaalf jaar naar hem geluisterd zonder dat ik het wist. Dat is lang genoeg.’
Ik belde 112 en vertelde kort waar ik was. De centralist vroeg of er direct gevaar bestond.
‘Mijn schoonzoon staat voor de deur. Hij heeft zonder toestemming toegang tot het huis en er is sprake van bedreiging en financiële fraude.’
Eline keek me aan.
‘Zeg dat hij gewelddadig is.’
‘Hij is gewelddadig.’
‘Niet alleen tegen mij. Hij heeft vorige week de deur van de slaapkamer ingetrapt.’
Dat vertelde ze zonder haar stem te verheffen.
De deurbel ging.
Eén keer.
Daarna nog een keer.
Ji-hoon zei door de intercom: ‘Annelies, ik weet dat je binnen bent.’
Ik drukte niet op de knop.
‘Je hoeft niet bang te zijn,’ zei hij. ‘Eline is ziek. Ze heeft hulp nodig.’
Eline sloot haar ogen.
‘Dat zegt hij altijd.’
‘Annelies,’ ging Ji-hoon verder, ‘je hebt geld ontvangen dat niet van jou was. Als je nu verstandig doet, kunnen we dit onderling oplossen.’
Ik voelde hoe mijn telefoon zwaar werd in mijn hand.
‘Hij weet het,’ zei ik.
‘Natuurlijk weet hij het.’
‘Wat nu?’
‘Laat hem praten.’
Ik zette de telefoon op tafel en drukte de opnamefunctie aan.
De deurbel ging voor de derde keer.
‘Eline,’ zei Ji-hoon, ‘kom naar buiten. Je moeder hoeft hier niet bij betrokken te worden.’
‘Je hebt haar er al twaalf jaar bij betrokken,’ zei Eline.
Er viel een stilte.
‘Je begrijpt niet wat je zegt.’
‘Ik begrijp precies wat ik zeg.’
‘Je bent niet stabiel.’
‘Dat zei je ook toen ik de facturen vond.’
De klink bewoog.
Ji-hoon probeerde de sleutel.
Ik voelde mijn hartslag in mijn keel. Eline liep naar de gang, maar ik pakte haar arm.
‘Blijf hier.’
‘Hij kan de deur openen.’
‘Dan staat hij op een opname wanneer hij dat doet.’
De sleutel draaide.
De deur ging niet open. Eline had de ketting ervoor geschoven.
Ji-hoon sloeg niet. Hij vloekte niet. Hij zuchtte alleen diep, alsof wij twee lastige kinderen waren die zijn avond verpestten.
‘Annelies,’ zei hij, ‘ik wil je eraan herinneren dat jouw rekening elk jaar geld heeft ontvangen uit mijn bedrijf.’
‘Mijn rekening ontving geld van bedrijven die niet van mij zijn.’
‘Maar je hebt het gehouden.’
