Ze knikte.
‘Een besloten ceremonie in Nederland.’
Ik staarde haar aan.
‘Maar er zijn geen lichamen.’
‘Hij beweert dat de bergredding de lichamen nog niet heeft kunnen bergen.’
Ik sloot mijn ogen.
‘En toch wil hij een begrafenis?’
Adrian stond bij het raam.
Zijn gezicht was donker.
‘Hij wil de buitenwereld overtuigen dat jullie dood zijn.’
Ik keek naar hem.
‘Dan laten we hem denken dat het lukt.’
Marieke schudde onmiddellijk haar hoofd.
‘Elena, we moeten dit zorgvuldig aanpakken. De politie heeft de leiding over het strafrechtelijke onderzoek.’
Ik knikte.
‘Dat begrijp ik.’
Maar diep vanbinnen wist ik al dat ik Victor nog één keer wilde zien.
Niet als zijn vrouw.
Niet als zijn slachtoffer.
Maar als de vrouw die hij niet had kunnen vermoorden.
De weken daarna herstelde ik langzaam.
Thomas bleef enige tijd onder medische controle.
Iedere dag zat ik naast zijn bedje.
Ik hield zijn kleine hand vast.
Ik vertelde hem over mijn moeder.
Over de sneeuw.
Over de wonderlijke manier waarop we allebei nog leefden.
Soms keek ik naar zijn gezicht en voelde ik een pijnlijke vraag opkomen.
Hoe kon Victor zijn eigen zoon willen doden?
Hoe kon iemand zo veel geld belangrijker vinden dan een kind dat nog niet eens geboren was?
Ik vond geen antwoord.
Misschien bestond er ook geen antwoord dat ooit voldoende zou zijn.
Op een ochtend kwam Marieke mijn kamer binnen met een map onder haar arm.
Ze zag er ernstig uit.
‘Elena, er is nieuws.’
Ik keek op.
‘Over Victor?’
Ze knikte.
‘De onderzoekers hebben nieuwe informatie gevonden.’
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Wat voor informatie?’
‘Er zijn berichten tussen Victor en Serena veiliggesteld.’
Ik voelde mijn handen koud worden.
Marieke ging zitten.
‘Daarin bespreken ze de reis naar Oostenrijk.’
Ik slikte.
‘En?’
Ze keek me recht aan.
‘Ze spreken over een plek waar volgens hen nauwelijks camera’s waren. En over het weerbericht voor de dag waarop je bent gevallen.’
Ik sloot mijn ogen.
Het was gepland.
Niet alleen door Victor.
Maar samen met Serena.
Marieke vervolgde:
‘Er is ook een bericht waarin Victor schrijft dat alles voorbij zal zijn zodra de verzekeringsmaatschappij betaalt.’
Ik voelde tranen opkomen.
‘Mijn god.’
‘Daarnaast onderzoekt de politie de betrokkenheid van de financieel adviseur die de polis heeft geregeld.’
Ik keek naar Thomas.
Hij sliep rustig.
En plotseling voelde ik een diepe, ijzige woede.
Niet de woede die je laat schreeuwen.
Maar de woede die je laat besluiten dat iemand nooit meer de macht over je leven krijgt.
De herdenkingsdienst vond plaats op een vrijdagmiddag.
In een grote kerk in Utrecht.
Victor had kosten noch moeite gespaard.
Witte bloemen.
Een strijkkwartet.
Twee grote portretten.
Eén van mij.
En één met een afbeelding van een baby, bedoeld om onze zoon te symboliseren.
Serena zat op de eerste rij.
Naast Victor.
Ze droeg een zwarte jurk en hield een zakdoek in haar hand.
Later vertelde een aanwezige dat ze nauwelijks had gehuild.
Victor daarentegen speelde zijn rol perfect.
Hij stond voor de aanwezigen en sprak met gebroken stem.
‘Elena was de liefde van mijn leven.’
Er klonk zacht gesnik in de kerk.
Hij keek naar mijn portret.
‘Ik zal haar iedere dag missen.’
Serena legde troostend een hand op zijn arm.
Victor vervolgde:
‘En ons zoontje…’
Zijn stem brak.
‘Ons kleine jongetje heeft nooit de kans gekregen de wereld te zien.’
Hij boog zijn hoofd.
Maar volgens de mensen die hem van dichtbij zagen, keek hij opvallend vaak naar zijn horloge.
Alsof hij wachtte tot de ceremonie eindelijk voorbij was.
Wat Victor niet wist, was dat de politie inmiddels een uitgebreid onderzoek had opgebouwd.
De verzekeringsmaatschappij had de uitkering geblokkeerd.
De financiële documenten waren veiliggesteld.
De verklaringen waren verzameld.
En de autoriteiten hadden mijn getuigenis opgenomen.
Marieke had me duidelijk gemaakt dat ik niet zelf naar de kerk moest gaan om Victor te confronteren.
Hoe graag ik dat ook wilde.
‘Je veiligheid gaat voor,’ had ze gezegd.
En deze keer had ik geluisterd.
Want ik had iets wat veel belangrijker was dan wraak.
Thomas.
Tijdens de herdenkingsdienst gebeurde er iets wat Victor nooit had verwacht.
Terwijl hij terugliep naar zijn plaats, gingen achter in de kerk de deuren open.
Twee rechercheurs kwamen binnen.
Naast hen liep Adrian de Kruis.
De aanwezigen draaiden zich om.
Er ontstond gefluister.
Victor bleef staan.
Hij herkende Adrian onmiddellijk.
Zijn gezicht verstrakte.
‘Meneer De Kruis?’
Adrian bleef enkele meters van hem vandaan staan.
‘Victor.’
Serena keek op.
Ze werd bleek.
Een van de rechercheurs liep naar Victor toe.
‘Meneer Van Halen, wij willen u spreken in verband met het onderzoek naar de verdwijning van uw echtgenote.’
Victor keek om zich heen.
‘Nu?’
‘Ja, meneer.’
Hij probeerde te glimlachen.
‘Maar we zijn midden in een herdenkingsdienst.’
De rechercheur bleef kalm.
‘Dat begrijpen we.’
Victor keek naar Adrian.
‘Wat heeft dit te betekenen?’
Adrian antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
‘Je hebt een ernstige vergissing gemaakt, Victor.’
Victor verstijfde.
‘Waar heb je het over?’
Adrian keek hem recht aan.
‘Je dacht dat niemand zou controleren wat er werkelijk op die berg is gebeurd.’
Victor probeerde weg te lopen.
Maar een rechercheur hield hem tegen.
‘Meneer, blijft u alstublieft staan.’
Serena stond abrupt op.
‘Dit is belachelijk!’
Een tweede rechercheur wendde zich tot haar.
‘Mevrouw, we willen ook graag met u spreken.’
Haar gezicht werd lijkbleek.
Victor keek van de een naar de ander.
‘Jullie hebben geen bewijs.’
Adrian zweeg.
De rechercheur antwoordde:
‘Er zijn voldoende aanwijzingen om u mee te nemen voor verhoor. U wordt verdacht van ernstige strafbare feiten.’
Victor begon te zweten.
‘Elena is dood.’
Er viel een stilte.
Toen keek Adrian hem aan.
‘Waarom ben je daar zo zeker van?’
Victor opende zijn mond.
Maar er kwam geen antwoord.
De hele kerk leek de adem in te houden.
Adrian deed een stap dichterbij.
‘Heb je haar zelf zien sterven?’
