Ik kon het niet bewijzen door simpelweg te kijken. Maar ik herinnerde me dat ik een inventaris van mama's bakapparatuur ondertekende toen we haar landgoed vestigden. De pen had na de A op het papier gevangen, waardoor er een kleine breuk in de lijn achterbleef. Ik kon dezelfde breuk hier zien.
Inez overhandigde me de tweede pagina die Wes had verlaten. Het was de leiding van OWNER SUPPORT. Het was geen huurcontract. Het verklaarde dat ik Bell Table Catering toestemming gaf om te onderhandelen over een tienjarige overeenkomst voor de eerste verdieping. Dezelfde afbeelding van mijn handtekening verscheen onderaan, breuk en zo.
“Hij vertelde me dat dit werd getoond aan de mensen die de renovaties financieren,” zei Inez. “Ik heb het bewaard omdat ik dacht dat je een kopie zou willen.”
Ik keek om haar café heen. Ze had de balie zelf gebouwd met haar broer, die timmerman was. De tekeningen van haar dochter werden in de buurt van het register vastgepind. Ze was geen lijn op de projecttijdlijn van Wes.
“Je huurcontract is er nog,” zei ik, terwijl ik op de map tikte. “Ik heb je niet gevraagd om te verhuizen. Neem alsjeblieft geen beslissing op basis van iets dat hij je geeft.”
Inez knikte, maar haar mond spande zich aan. “Ik kon me geen andere uitbouw veroorloven, Audrey. Niet dit jaar.”
“Ik weet het. Ik ga vandaag advies krijgen. Ik zal je vertellen wat ik te weten kom, en ik zal wat ik net zei op schrift zetten.”
We scanden beide pagina's en schreven op toen Wes op bezoek was geweest. Inez herinnerde zich dat hij alleen zou komen, met de papieren in een zwarte map. Hij leek verbaasd toen ze vroeg waarom ik haar zelf niet had gesproken.
‘Hij zei dat je het moeilijk vond om hier terug te komen,’ vertelde ze me. ‘Vanwege je moeder.’
Ik was bijna elke week teruggekomen. Inez wist dat, daarom had ze de kranten bewaard in plaats van zijn verhaal te accepteren. Toch gaf het horen van het excuus herhaald in de oude winkel van mijn moeder me het gevoel alsof Wes een privékamer van mijn leven had bereikt en het meubilair had herschikt.
Ik belde een lokale advocaat van Inez's tafel. Haar kantoor kon me pas in de middag zien. Simone had ook een korte e-mail gestuurd waarin werd bevestigd dat Cedar Ridge zijn beoordeling van de site zou pauzeren terwijl het de tegenstrijdige informatie controleerde. Ik stuurde haar de twee pagina's door, waarin ik uitlegde dat de handtekeningen niet van mij waren en vroeg om kopieën van ander materiaal dat als mijn toestemming werd ingediend.
Vlak voordat ik vertrok, bracht Inez me een koffie in een van haar gechipte gele kopjes. Mama had jaren geleden een dozijn gekocht bij een landgoedverkoop. Ik raakte het handvat aan en merkte een dunne scheur onder het glazuur.
Wes had Inez de pagina's gegeven om haar te overtuigen dat hij voor mij sprak. Hij had de investeerders blijkbaar dezelfde zekerheid gegeven. Op één blad vroeg hij een huurder om te vertrekken. Aan de andere kant gebruikte hij mijn naam om ze een toekomst te verkopen die hij me nooit had gevraagd te kiezen.
Beide pagina's droegen dezelfde gekopieerde handtekening.
Het verhaal gaat verder - klik op de knop Volgende hieronder om het volgende deel te lezen.
