“Thuis. In de naaidoos.”
“Uw zus weet daarvan?”
“Ze weet waar ze moet zoeken.”
Anouk kwam twintig minuten later binnen. Haar jas was doorweekt en haar haar zat tegen haar wangen geplakt. Ze zei niets toen ze mij zag, maar ze zette haar tas neer, haalde de usb-stick uit haar binnenzak en legde die op het nachtkastje.
“Ik heb hem gevonden,” zei ze.
Daarna haalde ze een tweede envelop tevoorschijn.
“Deze lag ernaast.”
Op de envelop stond met zwarte stift: NIET AAN MAARTEN GEVEN.
Van der Linden keek naar de tekst.
“Waar komt die vandaan?”
“Van onze moeder,” zei ik.
Mijn moeder was drie jaar eerder overleden. Ze had nooit goed over Ria kunnen opschieten, maar ik had gedacht dat het gewone schoonmoederproblemen waren. Ruzie over opvoeding. Te veel ongevraagd advies. Te weinig geduld.
Anouk maakte de envelop open.
Er zat een kopie van een notariële akte in. Daaronder lag een handgeschreven brief van mijn moeder.
Ik herkende haar hoekige letters onmiddellijk.
Noor,
als je dit leest, is er iets gebeurd waardoor je eindelijk gedwongen bent om naar de cijfers te kijken. Ik heb je vader beloofd nooit buiten jouw huwelijk om in te grijpen, maar ik vertrouw Maarten niet. Vraag notaris Van Etten naar de rode map. De woning in Maarssen en het geld op de spaarrekening zijn buiten iedere gemeenschap van goederen gehouden. Maarten mag er nooit bij komen.
Onder de brief stond een datum van zes maanden voor haar dood.
Anouk keek mij aan.
“Welke woning?”
Ik wist meteen welke.
Het huis aan de Vecht waar mijn moeder na haar scheiding had gewoond. Ze had het altijd “voor later” genoemd. Na haar dood had Ria beweerd dat er alleen schulden waren overgebleven.
Van der Linden bladerde door de akte.
“Hier staat dat uw moeder het huis aan u heeft nagelaten. Uw man heeft geen recht op het eigendom.”
“Maar hij heeft het verhuurd.”
Anouk keek op van haar telefoon.
“Wat?”
“Maarten zei dat hij het huis ging verkopen.”
Van der Linden pakte zijn telefoon.
“Dan moeten we de notaris spreken.”
De rode map lag niet in mijn huis. Dat vertelde Anouk later. Ze had hem gevonden in de oude kelder van het huis aan de Vecht, achter een losse baksteen.
De inhoud veranderde alles.
In de map zaten bankafschriften, een verzekeringspolis en drie documenten met mijn naam erop. Maarten had twee maanden voor de mishandeling een overlijdensrisicoverzekering van tweehonderdvijftigduizend euro afgesloten. Hij had zichzelf als begunstigde aangewezen.
Mijn handtekening stond onderaan het formulier.
Maar de handtekening was niet van mij.
De verzekeringsmaatschappij had de polis goedgekeurd nadat Ria een kopie van mijn identiteitsbewijs en een digitaal ondertekende gezondheidsverklaring had aangeleverd. Op die verklaring stond dat ik geen complicaties had tijdens mijn zwangerschap.
De datum was dezelfde dag waarop ik in het ziekenhuis had gelegen met bloedverlies na de eerste mishandeling.
Maarten wist dus dat de zwangerschap gevaarlijk verliep.
Hij had de verzekering afgesloten terwijl hij wist dat ik lichamelijk kwetsbaar was.
En hij had mijn medische informatie gebruikt om alles geloofwaardig te laten lijken.
Notaris Van Etten belde mij drie dagen later in het ziekenhuis.
“Uw moeder heeft niet alleen een testament opgesteld,” zei hij. “Ze heeft ook een verklaring laten registreren.”
“Wat voor verklaring?”
“Ze vreesde dat Maarten u financieel onder druk zou zetten. Daarom heeft ze een bedrag van honderdtachtigduizend euro in een beschermde nalatenschap geplaatst. Uw man kan er niet bij. Zelfs niet als u samen getrouwd bent.”
Ik keek naar het raam.
“Waarom heeft ze mij dat nooit verteld?”
“Dat weet ik niet.”
Anouk zat naast mijn bed en roerde in een kartonnen bekertje koffie. Ze had al drie dagen nauwelijks geslapen.
“Er staat nog iets,” zei ze.
Van Etten ging verder.
“Uw moeder schreef dat zij Maarten kort voor haar dood had aangesproken op een schuld. Hij had haar gevraagd om geld voor zijn bedrijf. Zij weigerde, omdat hij volgens haar al geld uit uw erfenis had opgenomen.”
“Hoeveel?”
“Zesenveertigduizend euro.”
Ik dacht aan de bankopname van driehonderd euro. Aan alle keren dat ik mij had afgevraagd of ik dingen verkeerd zag.
“Hij was niet alleen blut,” zei ik. “Hij was bang dat ik erachter zou komen.”
“Dat is waarschijnlijk,” zei Van Etten. “Maar de documenten bewijzen nog niet wat zijn bedoeling was.”
“De camera misschien wel,” zei Anouk.
De deurbelcamera had niet alleen geluid opgenomen. De eigenaar van de huurwoning, een gepensioneerde politieagent genaamd Kees van Houten, had de beelden automatisch opgeslagen omdat er in de buurt meerdere schuren waren opengebroken.
Op de opname was te zien hoe Maarten mij naar buiten trok. Het geluid was helder genoeg om Ria’s stem te herkennen.
“De verzekeraar hoeft alleen te geloven dat het een ongeluk was.”
Daarna was Maarten zichtbaar met het touw in zijn handen.
“Als ze blijft weigeren, maak ik het af,” zei hij.
Ria antwoordde: “Niet voor de geboorte. Eerst moet de polis actief zijn.”
De polis was vierentwintig uur eerder ingegaan.
Ik luisterde naar de opname in het kantoor van de recherche. Mijn rug zat vast in een medische brace. Elise had gezegd dat ik waarschijnlijk maanden fysiotherapie nodig zou hebben en mogelijk blijvende zenuwpijn zou houden.
Toen Ria’s stem door de luidspreker kwam, zette Anouk haar koffie neer.
“Niet voor de geboorte,” zei Ria opnieuw.
Ik voelde mijn maag samentrekken, hoewel daar niets meer in zat.
Van der Linden stopte de opname.
“Mevrouw De Wit, u hoeft niet verder te luisteren.”
“Speel hem af.”
Hij keek mij aan.
“U weet wat erop staat.”
“Speel hem af.”
Maarten zei op de opname: “Ze denkt dat het om een jongen gaat. Laat haar dat maar blijven denken.”
Daarna lachte hij.
“Als de baby doodgaat, zegt iedereen dat het door de val kwam. Als Noor het niet haalt, is het nog eenvoudiger.”
In de kamer hoorde ik alleen het gezoem van de computer.
Ik keek naar mijn eigen hand. De nagel van mijn duim was gescheurd. Ik had die waarschijnlijk in het touw gedrukt toen ik ondersteboven hing.
“Hij wilde geen zoon,” zei ik.
