Deel 2 – De dingen die ze niet had willen zien
‘Mevrouw, blijft u aan de lijn,’ zei de centralist. ‘De hulpdiensten zijn onderweg.’
Claire vertelde dat ze zwanger was, bloedverlies had gehad en door haar man was opgesloten.
De vrouw stelde rustige, korte vragen.
Of ze pijn had.
Of ze nog bloed verloor.
Of ze de baby voelde bewegen.
Claire antwoordde zo goed mogelijk.
De volgende wee kwam om 10.51 uur.
Daarna een om 11.00 uur.
Haar ademhaling werd sneller.
Beneden hoorde ze na enige tijd stemmen.
Iemand riep haar naam.
‘Boven!’ schreeuwde ze. ‘De kamer aan het einde van de gang!’
Er klonken zware voetstappen op de trap.
Enkele minuten later werd de deur met hulp van de brandweer geopend.
Een ambulanceverpleegkundige knielde bij haar neer.
‘Ik ben Sanne. We gaan goed voor u zorgen.’
Claire probeerde iets te zeggen, maar moest zich vastgrijpen aan de rand van het bed.
‘Mijn man,’ bracht ze uit. ‘Hij heeft me hier achtergelaten.’
Sanne keek haar aan.
‘U hoeft zich nu alleen op uzelf en uw baby te concentreren. De politie is er ook. U kunt straks vertellen wat er is gebeurd.’
In het ziekenhuis in Den Haag bleek dat Claire vroegtijdige weeën had.
Het bloedverlies was beperkt, maar de artsen wilden haar en de baby nauwlettend controleren.
Ze kreeg medicatie en werd opgenomen.
Een deel van de middag bleef ze naar de monitor naast haar bed kijken.
Het ritmische geluid van de hartslag van haar dochter was het enige waar ze zich aan kon vasthouden.
Toen een verpleegkundige haar vroeg of er iemand was die ze wilde bellen, noemde ze niet Julian.
Ze noemde Eva.
Eva de Wit was haar beste vriendin sinds de middelbare school en werkte als fysiotherapeut in Leiden.
Binnen veertig minuten stond ze aan haar bed.
Haar jas was nog nat van de regen.
‘Claire.’
Meer zei ze niet.
Ze zette haar tas neer en sloeg voorzichtig haar armen om haar vriendin heen.
Pas toen begon Claire te huilen.
Niet hard.
Ze hield Eva’s hand vast en huilde bijna geruisloos.
‘Ik heb hem zo lang verdedigd,’ fluisterde ze.
Eva pakte een tissue.
‘Dat bespreken we later. Eerst zorgen we dat jij en die kleine veilig zijn.’
Die avond, toen de weeën afnamen, vertelde Claire wat er in de maanden na haar vaders overlijden was gebeurd.
Julian was vroeger zelfstandig vastgoedadviseur geweest. Twee jaar geleden was zijn onderneming failliet gegaan.
Claire had hem geholpen zijn schulden af te lossen.
Daar had ze nooit spijt van willen hebben.
Maar na de begrafenis was zijn gedrag veranderd.
Hij stelde steeds vaker vragen over de erfenis.
Waarom de notaris zo langzaam werkte.
Waarom Claire nog steeds toestemming nodig had voor grote uitgaven.
Waarom haar vaders familievermogen niet eenvoudig naar hun gezamenlijke rekening kon worden overgemaakt.
En Marianne was begonnen over een vakantiehuis in Zuid-Frankrijk.
‘Je vader zou willen dat jullie van dat geld genieten,’ had ze tijdens een zondagse lunch gezegd.
Claire had haar uitgelegd dat de financiële structuur ingewikkelder was.
Een deel van het vermogen viel onder een door haar vader opgezette stichting met vastgelegde voorwaarden voor uitkeringen.
Daarnaast was er een Nederlandse beheer-bv die onroerend goed bezat.
Claire kreeg inkomen uit het vermogen, maar kon niet zomaar alle bezittingen verkopen of de volledige reserves opnemen.
Julian was woedend geworden toen hij dat hoorde.
‘Dus je vader vertrouwt je zelfs na zijn dood niet?’
