‘Dat heeft hij nooit gezegd.’
‘Dan waarom mogen wij niet beslissen?’
Het woord wij had Claire toen al ongemakkelijk gevonden.
Maar ze had het laten passeren.
Ze was zwanger.
Ze rouwde.
En ze wilde geen ruzie.
Twee weken voor de opsluiting had Julian voorgesteld om een volmacht te regelen, zodat hij haar financiële zaken tijdens de zwangerschap kon beheren.
Claire had geweigerd.
Daarna had Marianne nauwelijks nog tegen haar gesproken.
Tot drie dagen voor hun vertrek.
Toen werd haar schoonmoeder opeens buitengewoon vriendelijk.
Ze bracht bloemen mee, kookte eten en stelde voor dat Claire vooral veel rust moest nemen.
‘We moeten straks een gezonde kleindochter verwelkomen,’ had ze glimlachend gezegd.
Claire had die omslag graag willen geloven.
Nu begreep ze dat vriendelijkheid ook gebruikt kon worden om iemands waakzaamheid te verminderen.
Eva luisterde zwijgend.
‘Hebben ze echt toegang tot je geld?’ vroeg ze uiteindelijk.
Claire dacht aan de gezamenlijke rekening waarop ze enkele maanden eerder een groot bedrag had gestort voor de verbouwing van hun woning.
‘Tot die rekening wel.’
‘Hoeveel?’
‘Bijna honderdduizend euro stond erop.’
Eva liet haar hand langzaam zakken.
‘Claire, je moet de bank bellen.’
Met hulp van Eva nam Claire de volgende ochtend contact op met haar bank en de notaris.
Wat ze ontdekte, deed haar opnieuw naar adem happen.
Van de gezamenlijke rekening was de afgelopen dagen meer dan zeventigduizend euro verdwenen.
Er waren betalingen gedaan aan een luxe reisorganisatie, een exclusief hotel in Marbella en een bedrijf dat dure sieraden verkocht.
Daarnaast was bijna twintigduizend euro naar Mariannes privérekening overgemaakt.
Er was nog iets.
De notaris vertelde dat Julian de week daarvoor had geprobeerd informatie op te vragen over de stichting en de beheer-bv.
Hij had beweerd dat Claire hem toestemming had gegeven.
‘Maar wij hebben daar geen geldige machtiging voor ontvangen,’ zei notaris Pieter Vermeer.
‘Heeft hij iets gekregen?’ vroeg Claire.
‘Geen toegang tot het vermogen. Wel heeft hij meerdere keren aangedrongen op spoed.’
‘Mijn vader heeft dus voorkomen dat hij alles kon opnemen?’
‘Uw vader heeft een structuur laten vastleggen die ervoor zorgt dat dergelijke beslissingen niet door één persoon kunnen worden genomen.’
Claire zweeg.
‘Er is daarnaast nog iets wat ik met u wil bespreken,’ vervolgde de notaris. ‘Iets dat uw vader persoonlijk voor u heeft achtergelaten.’
‘Wat dan?’
‘Een brief. Maar ik wil die liever met u doornemen wanneer uw gezondheid het toelaat.’
Claire voelde haar dochter bewegen.
Ze keek naar de regen tegen het ziekenhuisraam.
Voor het eerst begreep ze dat het gevaar niet begonnen was op de ochtend dat Julian haar opsloot.
Het was veel eerder begonnen.
En misschien had haar vader dat al gezien.
