DEEL 2 — Apex Horizon
"En als ik gewoon niets teken?" vroeg mijn vader.
Daan schoof met zijn koffiekop.
"Dan wordt het onaangenaam."
"Voor wie?"
"Voor iedereen."
Mijn vader kuchte.
"Hoor eens, jongen. Ik ben oud, maar niet van suiker. Zeg gewoon wat je wilt."
Daan zweeg even.
Daarna veranderde zijn stem.
De gladde verkoper verdween.
Wat overbleef was koud, metaalachtig, ongeduldig.
"Ik wil dat u ophoudt met doen alsof u nog de baas bent over iets wat u binnenkort toch kwijt bent."
Mijn maag trok samen.
Boven mij verschoof mijn vader op zijn stoel.
"Mijn huis?"
"Uw huis, uw bankrekeningen, uw zorgbeslissingen. Alles wordt straks door anderen geregeld als u zich zo blijft gedragen."
"Door jou?"
"Door iemand die tenminste begrijpt hoe de wereld werkt."
"En Lotte dan?"
Daan lachte zacht.
Dat geluid sneed dieper dan geschreeuw.
"Lotte ziet cijfers, Willem. Geen mensen. Dat is haar kracht en haar zwakte. Ze denkt dat als een constructie fiscaal niet klopt, hij dus niet bestaat. Ze begrijpt niet dat papier pas belangrijk wordt als mensen moe, bang of alleen genoeg zijn om te tekenen."
Ik drukte mijn hand tegen mijn mond.
Mijn vader liet hem praten.
"Je onderschat haar," zei hij.
"Nee. Ik heb haar twaalf jaar bestudeerd."
Het werd stil onder de tafel.
Zelfs mijn adem leek te stoppen.
Daan vervolgde:
"Ik weet precies wanneer ze schuld voelt. Ik weet welke toon ik moet gebruiken om haar te laten twijfelen. Ik weet dat ze niets zo erg vindt als het idee dat ze jou in de steek laat. Daarom moest jij onbetrouwbaar worden. Niet dood. Niet meteen. Gewoon... ongeschikt."
Mijn vader klonk hees.
"Wat bedoel je met niet meteen?"
Daan zweeg.
Te lang.
Toen zei hij:
"U moet niet overal betekenis achter zoeken."
Maar het was te laat.
Mijn vader had het gehoord.
Ik ook.
Niet meteen.
Er was een plan na het tekenen.
Een plan waarin mijn vader niet langer nodig was.
"Dat bedrijf," zei Willem. "Apex Horizon. Van wie is dat?"
"Een beheermaatschappij."
"Van wie?"
"Dat doet er niet toe."
"Als mijn huis erheen moet, doet dat er wel toe."
Daan sloeg zijn vlakke hand op tafel.
De koffiekop trilde.
"Apex Horizon staat op naam van mijn moeder. Formeel. Tijdelijk."
Mijn schoonmoeder.
Trudy.
De vrouw die altijd zei dat ik "te zelfstandig" was en dat mannen soms "iets achter de hand" nodig hadden.
"Je moeder?" vroeg mijn vader.
"Zij heeft geen schulden, geen huwelijkse complicaties, geen link met Frank."
Mijn vader speelde dom.
"Frank?"
Daan bevroor hoorbaar.
Daarna schoof hij zijn stoel naar achteren.
"Dat heb ik niet gezegd."
"Jawel."
"Nee."
"Ik ben misschien vergeetachtig, maar niet doof."
Daan ademde scherp.
"Luister goed, oude man. Er zijn mensen betrokken die veel minder geduld hebben dan ik. U denkt dat dit over een huis gaat. Het gaat over tijd. Ik heb beloofd dat dit pand uiterlijk vrijdag als zekerheid wordt ingebracht. Als dat niet gebeurt, komen er mensen langs. Niet met papieren."
Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat hij het zou horen.
Mijn vader bleef kalm.
"En Lotte?"
"Die hoeft nergens last van te hebben als ze meewerkt."
"En als ze dat niet doet?"
Daan zei niets.
"Als ze dat niet doet?" herhaalde mijn vader.
Daan boog zich waarschijnlijk naar voren, want zijn stem kwam lager, dichter.
"Dan komt er een scheiding. Een harde. Ik heb genoeg om haar als labiel neer te zetten. Werkstress. Paniekaanvallen. Haar medicatie van drie jaar terug. De opname na haar burn-out."
Mijn keel kneep dicht.
Die burn-out had ik gekregen nadat mijn moeder overleed. Daan had me toen nachtenlang vastgehouden, thee gebracht, me verzekerd dat ik niet zwak was.
En blijkbaar had hij aantekeningen gemaakt.
"En als ze je financieel doorlicht?" vroeg Willem.
"Dan vindt ze wat ik wil dat ze vindt."
"Je denkt dat je slimmer bent dan zij."
"Ik heb haar geleerd waar ze niet moet kijken."
Die zin zou later in de rechtszaal terugkomen.
Maar op dat moment was het gewoon een mes.
Mijn vader zuchtte.
"Waarom ben je eigenlijk met haar getrouwd, Daan?"
Daan lachte weer.
"Kom nou, Willem."
"Ik wil het horen."
"Waarom?"
"Oude mannen willen duidelijke antwoorden."
Een stilte.
Toen zei Daan:
"Omdat zij de sleutel was."
Ik voelde mijn hele lichaam koud worden.
"Tot jou. Tot dit huis. Tot wat jij dacht veilig te bewaren. Lotte was lief, slim, nuttig. Maar het ging nooit alleen om haar."
Mijn hand klemde om mijn telefoon.
De recorder liep.
Elke letter.
Elke pauze.
Elke bekentenis.
Mijn vader vroeg zacht:
"Heeft ze ooit iets voor je betekend?"
Daan antwoordde niet meteen.
Dat was misschien het wreedste deel.
Hij moest nadenken.
"Ze was makkelijker om van te houden dan ik had verwacht," zei hij uiteindelijk. "Maar liefde betaalt Frank niet."
Onder de tafel brak iets in mij.
Niet luid.
Niet zichtbaar.
Een heel huwelijk scheurde in stilte doormidden.
