DEEL 8 — Vrijdag Bij De Notaris
Vrijdag kwam alsnog.
De dag waarop Willem had moeten tekenen.
De dag waarop Daan Frank zijn garantie had beloofd.
Alleen zat mijn vader die ochtend niet alleen tegenover Daan.
Hij zat bij notaris Van Bekkum, in een vergaderkamer met glazen wanden, naast Denise, Ruud en twee rechercheurs in burger.
Ik zat in de kamer ernaast, achter een scherm.
Niet verborgen onder een tafel dit keer.
Zichtbaar voor wie wist waar hij moest kijken.
Daan was vrijgelaten in afwachting van verder onderzoek, met beperkingen die hij meteen probeerde op te rekken. Hij dacht dat hij nog kon redden wat er te redden viel. Hij wist niet dat de afspraak bij de notaris op zijn verzoek was doorgezet, maar onder regie van de politie.
Mijn vader zou doen alsof hij twijfelde.
Niet omdat bewijs ontbrak.
Maar omdat Frank nog niet rechtstreeks aan de overdracht gekoppeld was.
En omdat Daan, onder druk, altijd te veel zei.
Hij kwam om 10:02 binnen.
Duur pak.
Bleek gezicht.
Geen trouwring.
Of misschien zag ik hem niet.
Trudy, zijn moeder, liep naast hem.
Daar was ze.
Klein, keurig, met een beige mantel en ogen die nooit warm waren geweest, alleen vochtig wanneer dat nuttig was.
Apex Horizon in mensvorm.
"Waar is Lotte?" vroeg Daan meteen.
Mijn vader keek naar hem.
"Niet hier."
"Ik wil haar spreken."
Denise antwoordde:
"Dat gebeurt niet."
Daan's kaak spande.
Trudy ging zitten en legde haar handtas op tafel.
"Willem, wat is dit allemaal naar geworden. We zijn familie. Daan heeft fouten gemaakt, maar hij probeert iedereen te beschermen."
Mijn vader keek haar lang aan.
"U staat op Apex Horizon."
Trudy knipperde.
"Administratief."
"Uw zoon houdt van dat woord."
Daan boog naar voren.
"Willem, luister. Er zijn dingen gezegd die verkeerd klinken. Ik was onder druk. U begrijpt Frank niet. Die mensen—"
"Welke mensen?" vroeg Ruud vanuit de hoek.
Daan keek hem niet aan.
"Dat weet u."
"Zeg het voor de helderheid."
Daan zweeg.
Trudy nam het over.
"Het huis veiligstellen via Apex was de enige manier om te voorkomen dat criminelen ermee aan de haal zouden gaan."
Denise hief haar wenkbrauwen.
"Door het eerst zelf over te nemen?"
"Nee. Door tijdelijk beheer."
"Met u als bestuurder?"
"Ik ben betrouwbaar."
Mijn vader lachte.
Kort.
Droog.
Trudy keek beledigd.
"Ik heb altijd voor mijn zoon gezorgd."
"Dat is precies het probleem," zei Willem.
Daan verloor geduld.
"Tekent u of niet?"
Notaris Van Bekkum, die tot dan toe stil had geluisterd, vouwde zijn handen.
"Meneer Van Leeuwen tekent vandaag niets."
Daan stond op.
"Dan is deze afspraak zinloos."
"Niet helemaal," zei Ruud.
De deur ging open.
Twee rechercheurs kwamen binnen.
Niet de rechercheurs uit de hoek.
Twee anderen.
Met papieren.
Daan keek naar de deur.
Trudy greep haar tas.
Rechercheur Van Kessel zei:
"Daan Vermeer, u wordt aangehouden op verdenking van afpersing, valsheid in geschrifte, poging tot oplichting, bedreiging en voorbereidingshandelingen gericht op verzekeringsfraude. Trudy Vermeer, u wordt aangehouden op verdenking van medeplichtigheid aan valsheid in geschrifte en witwasconstructies rond Apex Horizon Beheer."
Trudy gaf een gil.
"Daan!"
Daan keek niet naar haar.
Hij keek naar mijn vader.
"U begrijpt niet wat u doet."
Mijn vader antwoordde:
"Jawel. Ik ruim de garage op."
"Frank zal—"
Daan stopte.
Te laat.
Ruud glimlachte.
"Frank zal wat?"
Daan sloot zijn mond.
Maar op dat moment ging zijn telefoon.
Hij lag op tafel.
Naam op het scherm:
F.
Niemand bewoog.
Rechercheur Van Kessel nam op en zette hem op speaker.
Een mannenstem zei:
"Is het getekend?"
Stilte.
"Daantje?"
Ruud stak zijn hand uit.
De rechercheur knikte.
Ruud zei:
"Frank, met Ruud van Dijk. Lang geleden."
Aan de andere kant werd het stil.
Toen:
"Ruud?"
"Ja. Je moet je pensioen beter plannen. Vastgoedfraude via schoonfamilie is slordig."
Frank verbrak de verbinding.
Maar het nummer was vastgelegd.
De timing ook.
De koppeling ook.
Drie uur later werd Frank opgepakt bij een loods in Nieuwegein.
Niet alleen voor Daan.
Frank had zijn eigen oorlog aan dossiers.
Maar mijn vaders huis stond vanaf dat moment niet meer als losse zekerheid in een crimineel netwerk.
Het stond weer gewoon waar het altijd had gestaan.
In Utrecht.
Tussen buren.
Met een notenhouten keukentafel.
En een man die niet vergeten was wie hij was.
Ik zag Daan pas toen hij langs de kamer werd geleid waarin ik zat.
Hij draaide zijn hoofd.
Onze ogen ontmoetten elkaar door het glas.
Even was hij niet charmant.
Niet glad.
Niet boos.
Alleen naakt zonder verhaal.
Hij vormde mijn naam met zijn mond.
Lotte.
Ik deed niets.
Ik had hem twaalf jaar mijn aandacht gegeven.
Hij kreeg geen seconde extra.
