‘Dat zie ik.’
Hij keek me aan, wachtend op meer.
‘Maar dat betekent niet dat ik weer met je verder wil.’
We gingen uit elkaar. Niet met een scène, maar met formulieren, afspraken en gesprekken over wie wanneer voor de kinderen zorgde. De woning bleef voorlopig van ons samen. Maarten huurde een appartement in de buurt, zodat hij de kinderen regelmatig kon ophalen. De mediator legde de afspraken vast en we verdeelden de kosten naar draagkracht.
Ria kreeg haar lening terug in maandelijkse termijnen. Ze kwam op woensdagmiddag langs om de kinderen te zien. De eerste paar keer bleef ze maar een uur. Ze bracht geen cadeaus mee, wel een pan soep en schone hydrofiele doeken.
Maarten hield zich aan het zorgschema. In het begin belde hij me voor elke vraag. Later leerde hij zelf welke slaapzak bij welke baby hoorde en hoe je drie kinderen tegelijk in de auto kreeg zonder je geduld te verliezen.
We werden geen vrienden. We werden ouders die elkaar konden aankijken zonder te doen alsof er niets was gebeurd.
Toen de kinderen één jaar werden, aten we taart aan dezelfde keukentafel. Maarten zat aan het korte uiteinde. Ria zat naast hem. Ik had de rekeningen van de opvang en de bankafschriften in een lade gelegd. Niet uit vertrouwen. Uit gewoonte.
Finn smeerde slagroom op de tafel. Lotte trok aan een servet. Noor pakte met beide handen een stuk cake vast en duwde het tegen haar mond.
Maarten keek naar ze en lachte. Even leek het alsof we weer een gezin waren. Toen vroeg hij of ik mijn deel van de taart wilde.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik heb genoeg.’
Hij knikte en schoof de schaal naar Ria.
Na afloop bleef ik de keuken opruimen. De borden waren vettig, de vloer plakte en de vaatwasser piepte omdat ik hem te vol had gezet. Ria droogde de glazen af. Maarten droeg de kinderen naar de auto.
Ik keek naar de stoel waar hij die dag met zijn koffers naast de tafel had gestaan. Toen had ik gedacht dat zijn aanwezigheid de hele kamer kon vullen. Nu zag ik alleen de plek waar de vloer een klein krasje had van de wieltjes.
Ik wist nog steeds niet precies hoeveel ik hem ooit had vertrouwd. Maar ik wist hoeveel er op de spaarrekening stond, wanneer de hypotheek werd afgeschreven en wat er in onze afspraken stond. Die kennis voelde niet als wraak.
Ze voelde als een deur die ik zelf kon open- en dichtdoen.
