Ik hield Noor op mijn arm en ging zitten. ‘Ik wil dat je vanaf vandaag niets meer overmaakt van onze gezamenlijke rekening. Ik wil de volledige zakelijke administratie zien. En ik wil dat je je aandeel in de zorg voor de kinderen op papier zet.’
‘Je kunt me niet zomaar verbieden om geld over te maken.’
‘Dat doe ik niet. Ik haal mijn inkomen van de gezamenlijke rekening en laat de bank de machtigingen aanpassen. De hypotheek betalen we volgens afspraak.’
‘We zijn getrouwd.’
‘Dat betekent niet dat jij alleen beslist.’
Hij keek naar de map. ‘Je hebt dit allemaal al uitgezocht.’
‘Ja.’
Ria schoof haar koffiekop van zich af. ‘Ik wil mijn geld terug, Maarten. Niet vandaag. Maar ik wil een voorstel met termijnen.’
‘Dat komt goed.’
‘Dat zei je drie jaar geleden ook.’
Maarten keek naar zijn moeder. Er was iets veranderd in zijn gezicht. Niet berouw, nog niet. Eerder het besef dat hij zijn gebruikelijke uitweg niet had gevonden.
‘Ik ga eerst naar boven,’ zei hij.
‘Je kunt bij de kinderen kijken,’ zei ik. ‘Maar je blijft vannacht op de logeerkamer.’
Hij bleef staan. ‘Sanne.’
‘Niet nu.’
Die avond sliep Maarten in de logeerkamer. Ik hoorde hem een paar keer de trap op en af lopen. Om drie uur stond hij in de deuropening van de babykamer terwijl ik Finn een fles gaf.
‘Ik kan hem overnemen,’ zei hij.
Ik keek naar hem. ‘Weet je hoeveel hij moet hebben?’
Hij zweeg.
‘Tweehonderd milliliter. De speen ligt in het bakje. Hij moet tussendoor boeren.’
Hij knikte, nam Finn voorzichtig over en ging in de stoel zitten. Hij deed niets verkeerd. Toch zat ik naast hem tot de fles leeg was.
De volgende ochtend bracht hij de kinderen naar de opvang, die we al maanden twee ochtenden per week gebruikten. Daarna belde hij de accountant van zijn bedrijf. Hij wilde dat die de overboekingen zou toelichten. Ik zat erbij toen hij het gesprek op luidspreker zette.
De accountant bevestigde dat een deel van het geld van onze gezamenlijke rekening als tijdelijke lening aan het bedrijf was geboekt. De terugbetalingen waren achtergebleven omdat Maarten andere leveranciers voorrang had gegeven. De boeking van de vakantie was volgens hem fout geweest. Maarten zei dat hij de rekening privé zou terugbetalen.
‘Dat is geen oplossing,’ zei ik nadat het gesprek was afgelopen. ‘Het is een begin.’
We spraken met een mediator in Utrecht. Maarten wilde eerst zeggen dat het allemaal een misverstand was. De mediator vroeg wie de overboekingen had gedaan. Maarten zei dat hij dat had gedaan.
‘Dan was het geen misverstand,’ zei ze.
Dat was de eerste keer dat ik hem hoorde zeggen dat hij mij geld en informatie had onthouden. Hij zei het zonder mij aan te kijken.
In de weken daarna veranderde er weinig aan de buitenkant. Maarten kwam op vaste dagen thuis van zijn werk en nam de kinderen na het eten over. Soms vergat hij een fles op te warmen. Soms zette hij een luier achterstevoren vast. Hij leerde snel omdat hij geen andere keuze had.
De eerste terugbetaling aan Ria deed hij uit zijn eigen salaris. De maand daarna volgde een tweede. Hij liet de accountant de boeking van Tenerife corrigeren en betaalde het bedrag terug aan het bedrijf. Daar bleef het niet bij. Zijn zakenpartner legde hem de keuze voor: het privégebruik van de zakelijke rekening moest stoppen, anders zou Maarten zijn positie in het bedrijf verliezen. Maarten beloofde dat het niet opnieuw zou gebeuren.
Ik geloofde de belofte niet meteen. Ik geloofde de afschriften.
Een halfjaar na die week in Tenerife vroeg Maarten of we opnieuw samen konden beginnen. Hij had bloemen meegenomen. Ik zette ze in een vaas, maar schoof die naar de vensterbank.
‘Ik mis ons,’ zei hij.
‘Je mist hoe het was voordat ik vragen stelde.’
‘Ik heb fouten gemaakt.’
‘Je hebt keuzes gemaakt. Meerdere keren.’
‘Ik probeer het recht te zetten.’
