Hij schoof zijn koffer overeind. ‘Dat was een week rust. Die had ik nodig.’
‘Van het bedrijf?’
‘Van alles.’
‘Op het afschrift staat relatiebeheer.’
Zijn mond ging even open, maar er kwam niets uit. Daarna keek hij naar Ria.
‘Jij hebt dit gedaan?’
‘Ik heb jouw berichten bewaard,’ zei ze. ‘Jij vroeg me erom.’
‘Je had me kunnen bellen.’
‘Ik heb je gebeld. Jij zei dat ik me met mijn eigen zaken moest bemoeien.’
Maarten trok een stoel naar achteren, maar ging niet zitten. Hij bekeek de papieren en bleef hangen bij de leningsovereenkomst.
‘Het is niet alsof ik het geld in mijn zak heb gestoken.’
‘Je hebt het uit onze spaarrekening gehaald,’ zei ik. ‘Zonder het me te vertellen. En je boekte een vakantie op kosten van het bedrijf terwijl je mij vertelde dat we geen geld hadden voor hulp.’
‘Dat was een zakelijke boeking.’
‘Met wie had je dan een zakelijke afspraak in Tenerife?’
Hij keek naar Ria, daarna weer naar mij.
‘Ik heb alleen wat dagen voor mezelf genomen.’
‘Je hebt me gezegd dat ik geen vakantie had verdiend.’
‘Zo bedoelde ik het niet.’
‘Je bedoelde precies wat je zei.’
Noor begon boven te huilen. Ik wilde opstaan, maar Ria was me voor. Ze keek me even aan.
‘Ga maar,’ zei ze. ‘Ik kan haar pakken.’
Maarten zette een stap naar haar toe. ‘Blijf van mijn kinderen af.’
Ria hield haar handen stil. ‘Dat zijn mijn kleinkinderen.’
‘Je bent er zes maanden niet geweest.’
‘Omdat jij zei dat Sanne me niet wilde zien.’
‘Dat was haar keuze.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Dat was jouw verhaal.’
Maarten keek naar mij alsof ik hem net had beledigd. Ik stond op en liep naar boven. Noor lag wakker met haar vuist tegen haar mond. Ik nam haar op en hield haar tegen mijn borst. Haar lijfje voelde warm, maar niet meer koortsig.
Beneden hoorde ik stemmen. Maarten sprak zacht, Ria nog zachter. Geen van beiden verhief zijn stem. Dat maakte de stilte tussen hun zinnen bijna ondragelijk.
Toen ik terugkwam, lag de leningsovereenkomst open op tafel.
‘Ik heb het bedrijf niet leeggetrokken,’ zei Maarten. ‘Ik heb geprobeerd het overeind te houden.’
‘Waarom heb je me dan niet verteld dat het slecht ging?’
‘Omdat jij al genoeg aan je hoofd had.’
‘Je bedoelt dat ik lastig zou zijn geweest.’
‘Dat zeg ik niet.’
‘Je zei dat ik geen vakantie had verdiend. Je liet me achter met drie baby’s en vertelde je moeder dat ik ermee instemde. Wat moet ik daar anders van maken?’
Hij streek met zijn hand over zijn gezicht. De bruine kleur van zijn vakantie was nog zichtbaar langs de rand van zijn mouwen.
‘Ik was uitgeput.’
‘Ik ook.’
‘Ik heb een fout gemaakt.’
‘Eén?’
Hij keek naar de map. Voor het eerst leek hij te begrijpen dat ik niet alleen boos was om de week in Tenerife. De bankafschriften lagen naast de overeenkomst. Ria’s berichten lagen ernaast. De papieren maakten van zijn uitleg iets wat niet meer paste.
‘Wat wil je nu?’ vroeg hij.
