We spraken af dat ze de volgende ochtend zou komen. Maarten zou die avond terugkomen.
Ik voelde me niet sterker toen we ophingen. Alleen minder alleen.
De uren daarna bracht ik door met een spreadsheet, bankafschriften en bonnetjes. De vijftienduizend euro was niet het enige bedrag dat Maarten naar zijn bedrijf had overgemaakt. In totaal was er in anderhalf jaar tijd ruim zesentwintigduizend euro van onze gezamenlijke rekening naar de zakelijke rekening gegaan. Sommige bedragen waren later teruggestort. Andere niet.
Ik kon niet zien waaraan alles was besteed. Wel zag ik dat de hotelreservering voor Tenerife was betaald met de zakelijke creditcard van het bedrijf. Op het afschrift stond als omschrijving: relatiebeheer.
De volgende ochtend kwam Ria met een map en een thermoskan koffie. Ze was tweeënzestig, droeg een donkere jas en had haar grijze haar strak achter haar oren gekamd. Ze zette de map op tafel en vroeg eerst hoe het met de kinderen ging.
‘Noor is beter. Finn heeft vannacht slecht geslapen. Lotte ook.’
‘En jij?’
‘Ik slaap wanneer zij slapen.’
Ze knikte, alsof ze het antwoord had verwacht.
In de map zaten de leningsovereenkomst, haar bankafschrift en een reeks berichten tussen haar en Maarten. Ze had ze uitgeprint nadat hij haar weken eerder opnieuw om geld had gevraagd. Niet voor de kinderen, maar voor het bedrijf.
‘Hij zei dat een grote klant te laat betaalde,’ zei Ria. ‘Dat hij de rekening binnen een maand kon aanvullen.’
‘Hoeveel vroeg hij?’
‘Twaalfduizend.’
Ze keek naar de afschriften voor haar. ‘Ik wilde het overmaken, maar ik vroeg eerst om de cijfers van het bedrijf. Toen werd hij boos.’
Ik bladerde door de papieren. Een bericht van Maarten stond bovenaan.
Als je Sanne hierover lastigvalt, breng je meer schade toe dan hulp. Ze kan dit nu niet aan.
‘Hij wilde niet dat je het me vertelde.’
‘Nee.’
‘En toch heb je het nu gedaan.’
‘Omdat hij me voor de derde keer om geld vroeg en vervolgens zei dat jij ermee instemde.’ Ria streek een vouw uit een blad. ‘Ik heb hem niet meer geloofd.’
De bel ging.
Ik hoorde de sleutel in het slot en Maarten riep vanuit de gang dat hij terug was. Zijn stem klonk opgewekt. Hij zette zijn koffer bij de voordeur, liep de keuken in en bleef staan.
Zijn blik ging van Ria naar de papieren op tafel. Toen keek hij naar mij.
De koffer viel uit zijn hand. De wieltjes tikten tegen de plint.
‘Wat doet zij hier?’
Ria legde haar handen om haar koffiekop. ‘Ik zit aan tafel.’
Maarten keek naar mij. ‘Je had kunnen zeggen dat je haar zou uitnodigen.’
‘Dan had je geweten dat ik vragen had.’
‘Dit is privé.’
‘Het is ook mijn geld.’
Hij lachte kort, zonder humor. ‘Dat geld is in het bedrijf gegaan. Ik heb het niet vergokt.’
‘Je zei dat het naar onze behandeling was gegaan,’ zei ik.
‘Het was een lening. Het zou terugkomen.’
‘Het is niet teruggekomen.’
‘Het bedrijf had het nodig.’
‘En Tenerife?’
