DEEL 7 — Aangifte
De politie opende het dossier sneller dan Timo had verwacht.
Dat kwam niet door mijn verdriet.
Verdriet is zelden efficiënt.
Het kwam door de ordner, de bankafschriften, Willems dagboek, de cassette, de medische aantekeningen en de notariële verklaringen.
Bewijs spreekt niet altijd harder dan bloed, maar het spreekt langer.
Bij het bureau vroeg de rechercheur, een vrouw genaamd Maud Savelkoul, of ik zeker wist dat ik aangifte wilde doen.
"Het gaat om familie," zei ze.
Ik keek haar aan.
"Dat zei mijn schoonmoeder ook toen ze mij vroeg de sleutel af te geven terwijl mijn mond bloedde."
Ze knikte.
"Dan noteren we dat."
Mijn verklaring duurde drie uur.
Ik vertelde over Willem.
Over Lukas.
Over de ziekenhuisbezoeken.
Over de afschriften.
Over de kluis.
Over de klap in de kerk.
Over de cassette.
Over het horloge.
Over de dag in augustus waarop Willem een blauwe plek had en zei dat het niets was.
Rechercheur Savelkoul vroeg:
"Denkt u dat er sprake was van fysieke druk op Willem?"
"Ik weet het niet."
"Maar u vermoedt het."
"Ja."
"Waarom?"
Ik dacht aan Willems mouwen.
Aan de manier waarop hij soms plotseling zweeg als Timo binnenkwam.
Aan Ingrid die altijd zei dat hij "moe" was wanneer hij zich terugtrok.
Aan Lukas' brief.
"Omdat Willem nooit bang was voor sterven," zei ik. "Maar hij werd bang wanneer Timo geld nodig had."
Dat schreef ze letterlijk op.
De volgende dag werd Timo verhoord.
Hij noemde de overschrijvingen leningen.
Daarna schenkingen.
Daarna terugbetalingen voor "jarenlange mantelzorg".
Toen de rechercheur vroeg welke mantelzorg hij had verleend, zei hij:
"Ik regelde praktische dingen."
"Zoals?"
"Bankzaken."
"Zonder volmacht?"
"Mijn vader kon niet met apps omgaan."
"Maar hij kon wel een dagboek bijhouden waarin hij schrijft dat u hem onder druk zette."
Daarop vroeg Timo om zijn advocaat.
Ingrid werd twee dagen later gehoord. Zij hield langer stand.
Ze zei dat Willem eigenzinnig was.
Dat Eva hem beïnvloedde.
Dat Timo soms onhandig was met geld, maar een goed hart had.
Dat Lukas' dood iedereen had beschadigd.
Dat zij slechts vrede wilde.
Rechercheur Savelkoul vroeg:
"Waarom zei u in de kerk tegen mevrouw Eva dat zij er niet bij hoorde?"
Ingrid antwoordde:
"Dat was emotioneel."
"Waarom glimlachte u toen Timo haar sloeg?"
Daarop gaf Ingrid geen antwoord.
Serena brak het snelst.
Niet volledig uit spijt.
Ook uit zelfbehoud.
Maar waarheid blijft waarheid, zelfs wanneer ze uit angst wordt geboren.
Ze vertelde dat Timo al maanden sprak over "het huis terughalen".
Dat Ingrid hem had gezegd dat Willem "week werd van Eva" en dat hij moest zorgen dat de sleutel na de begrafenis meteen bij de familie kwam.
Dat de diamanten oorbellen waren betaald met geld waarvan Timo zei dat het "van later toch van ons" was.
Dat het horloge van Lukas via een handelaar in Antwerpen was verkocht voor €18.500.
Toen de rechercheur vroeg of Serena wist dat het horloge van Lukas was, begon ze te huilen.
"Ik dacht dat het van Timo was."
"En later?"
Ze antwoordde niet.
Later is vaak het moment waarop onschuld ophoudt maar voordeel doorgaat.
