‘Andrei, het is niet wat het lijkt.’
‘Ik zie je de oorbellen van mijn vrouw meenemen.’
‘Ik wilde alleen maar…’
‘En daarna beschuldigde je haar ervan dat er steeds spullen uit het huis verdwenen.’
Maria verhief haar stem.
‘Omdat jij niet meer dezelfde bent sinds zij hier is gekomen!’
‘Was dát het probleem?’
‘Ik ben mijn man kwijtgeraakt! Jij was de enige persoon die ik nog had. En toen kwam zij.’
Ana keek haar verbijsterd aan.
‘Ik heb je zoon niet van je afgenomen.’
‘Jawel!’
‘Mam!’
Andreis stem galmde door de kamer.
Maria zweeg.
‘Ana heeft je niets afgenomen. Ik ben getrouwd. Ik heb mijn eigen gezin opgebouwd. Dat is wat ik moest doen.’
‘En wat ben ik dan?’
‘Mijn moeder. En ik hou van je. Maar dat geeft je niet het recht om mijn huwelijk kapot te maken.’
Maria begon te huilen.
Maar deze keer gaf Andrei niet toe.
Hij draaide zich naar Ana om.
‘Waarom heb je me niet verteld hoe erg het was?’
Ana keek hem ongelovig aan.
‘Dat heb ik wel.’
Die woorden kwamen harder bij hem aan dan alles wat hij op de camera’s had gezien.
‘Je hebt gelijk.’
Hij sloeg zijn ogen neer.
‘Je hebt het me verteld. Ik heb er alleen voor gekozen te geloven dat je overdreef.’
Ana had tranen in haar ogen.
‘Ik wilde je niet dwingen om tussen ons te kiezen.’
Andrei pakte haar hand.
‘Die keuze had nooit hoeven bestaan.’
Daarna draaide hij zich weer naar zijn moeder.
‘Morgen verhuis je.’
Maria keek hem geschokt aan.
‘Wat bedoel je?’
‘Je hebt je eigen appartement. Het staat al bijna twee jaar leeg.’
‘Gooi je me eruit?’
‘Nee. Ik stel een grens die ik veel eerder had moeten stellen.’
‘Vanwege haar?’
Andrei schudde zijn hoofd.
‘Voor ons. En voor jou.’
Maria begon te protesteren, maar hij ging niet meer met haar in discussie.
De volgende dag pakte ze haar spullen.
Er was geen triomfantelijke scène.
Ana glimlachte niet.
Ik had niet het gevoel dat ik had ‘gewonnen’.
Ze was de moeder van mijn man en Andrei leed eronder.
Maar voor het eerst in lange tijd was ons huis stil toen de deur achter haar dichtviel.
In de weken daarna belde Maria hem bijna elke dag.
Eerst om te klagen.
Daarna om zichzelf te verdedigen.
