— Ja, maar…
— Met het geld dat ik je voor de afbetaling had gegeven?
— Luister naar me.
— Ik luister.
Hij sprak zachter.
— Ik ben je moeder.
Bogdan sloot even zijn ogen.
— Dat weet ik.
— Waarom behandel je me dan als een dief?
— Omdat je geld dat ik je voor een bepaald doel had gegeven, voor iets anders hebt gebruikt zonder het me te vragen.
— Ik heb niets van je gestolen! Het is geld van mijn kind!
Bogdan keek haar aan.
— Ik ben geen kind meer.
— Voor mij zul je dat altijd blijven.
— Dat betekent niet dat mijn salaris van jou is.
Gabriela deed een stap achteruit.
— Na alles wat ik voor je heb gedaan…
— Ik weet wat je voor me hebt gedaan.
Zijn stem bleef kalm.
— En ik ben je daar dankbaar voor.
— Dat klinkt niet bepaald zo.
— Ik doe boodschappen voor je. Ik help je als je me nodig hebt. Ik kom bijna ieder weekend bij je.
Hij hield even stil.
— Maar dat geeft je niet het recht om over het geld van mijn gezin te beschikken.
Gabriela keek naar mij.
— Jouw gezin?
— Ja.
Bogdan kwam naast me staan.
— Raluca is mijn vrouw.
Mijn schoonmoeder snoof.
— Je vrouw van vandaag is…
— Nee.
Voor het eerst onderbrak Bogdan haar.
— Zeg dat niet.
Gabriela bleef met open mond staan.
— Dit appartement is van Raluca. Ze heeft het gekocht voordat we trouwden. Als zij zegt dat de meubels hier niet naar binnen gaan, dan gaan ze niet naar binnen.
— Maar waar moet ik ze dan laten?
— Bij jou thuis, als je ze wilt hebben.
— Ik heb mijn oude meubels al weggehaald!
— Dan is dat alleen maar beter. Dan heb je ruimte.
— De vloer is nog niet klaar!
Bogdan haalde zijn schouders op.
— Dan praat je met de winkel en zoek je een oplossing.
— Kies je haar nu echt boven je eigen moeder?
Ik voelde mijn maag zich samenknijpen.
Daar wilde ze naartoe.
Maar Bogdan trapte niet in de val.
— Ik kies niet tussen jullie.
— Dat doe je wel!
— Nee. Ik kies ervoor om je niet toe te staan geld te nemen dat niet van jou is.
Gabriela begon sneller te ademen.
— Ik heb je grootgebracht!
— En ik hou van je.
Hij deed een stap naar haar toe.
— Maar als liefde voor jou betekent dat je zonder mij te vragen toegang hebt tot mijn salaris, dan hebben we een probleem.
Voor het eerst sinds ze was aangekomen, had Gabriela geen antwoord klaar.
Bogdan keek naar mij.
— Heb jij de afbetaling betaald?
— Ja. Met mijn spaargeld.
Hij knikte.
Daarna keek hij weer naar zijn moeder.
— Dan geef je Raluca haar 9.000 lei terug.
Gabriela lachte bijna.
— Waarvan?
— Uit je spaargeld.
