— Denk daar maar niet aan!
— Dan annuleer je de meubels en betaal je Raluca het bedrag terug uit je spaargeld totdat je je geld van de winkel terugkrijgt.
— Maar ik krijg niet alles terug!
— Dat weet ik.
— Ik ga geld verliezen!
Bogdan keek haar lang aan.
— Omdat jij de bestelling hebt geplaatst.
— Bogdănel…
— Niet ik.
Hij wees naar mij.
— Raluca ook niet.
Toen wees hij naar de dozen op de overloop.
— Jij.
Gabriela legde een hand op haar borst.
— Ik kan het niet geloven.
— Wat precies?
— Dat je je moeder voor 9.000 lei zo vernedert.
Bogdan zuchtte.
— Het gaat niet om 9.000 lei.
— Natuurlijk gaat het daar precies om!
— Nee.
Zijn stem werd steviger.
— Het gaat erom dat ik je iets heb gegeven om aan mijn vrouw te brengen, en dat jij hebt besloten dat je zelf mag bepalen wat ermee gebeurt.
Gabriela draaide zich naar mij om.
— Ben je nu tevreden?
— Nee.
Ze keek verrast.
— Ik wil niet dat jullie ruzie maken. Ik wil alleen ons geld terug en uw meubels ergens anders.
— Jij doet wel erg gemakkelijk!
— Het is eenvoudig.
Ik wees naar haar telefoon.
— Als u de meubels wilt houden, maakt u 9.000 lei over en zegt u tegen deze mannen waar ze de meubels moeten brengen.
— En als ik dat niet doe?
— Dan laat u de levering terugsturen en betaalt u de kosten.
Een van de bezorgers stak voorzichtig zijn hand op.
— Sorry dat ik me ermee bemoei, maar we moeten weten wat we moeten doen. We hebben hierna nog een levering.
Gabriela keek hem aan alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor al haar problemen.
— Breng ze terug.
De bezorger keek op zijn tablet.
— Weet u het zeker?
Gabriela sloot haar ogen.
— Ja!
Daarna draaide ze zich naar Bogdan.
— Maar ik heb nu geen 9.000 lei die ik zomaar kan weggooien.
— Je gooit ze niet weg.
— Dat is mijn spaargeld!
— En het geld dat je hebt uitgegeven was van ons.
Stilte.
Gabriela pakte haar telefoon.
Ze zette haar bril op.
Toen begon ze op het scherm te tikken.
Een paar seconden later trilde mijn telefoon.
Ik keek naar de melding.
**9.000 lei.**
— Het geld is binnen.
Gabriela rukte haar bril af.
— Ik hoop dat jullie nu gelukkig zijn.
Bogdan schudde zijn hoofd.
— Daar ging het mij niet om.
— Jawel! Daar ging het haar precies om!
Ze wees naar mij.
— Ze wilde me op mijn plaats zetten!
— Raluca heeft je niet naar de winkel gestuurd.
Gabriela zweeg.
— Zij heeft je geld niet afgenomen.
Ze zei niets meer.
De bezorgers begonnen de meubels klaar te maken voor de retourzending.
Gabriela moest de annulering bevestigen en akkoord gaan met de transport- en retourkosten.
Elke keer dat haar een extra bedrag werd uitgelegd, verstrakte haar gezicht.
Maar deze keer zou niemand voor haar betalen.
Toen alles geregeld was, pakte ze haar tas.
— Zoek me niet meer op.
Bogdan bleef kalm.
— Zeg geen dingen die je niet meent.
— Ik meen het!
Ze liep naar de lift.
Toen draaide ze zich nog één keer om.
— En kom zaterdag niet met de boodschappen!
