‘Lena, los het zelf op. Je bent volwassen. Ik ga me er niet mee bemoeien.’
Twee verschillende vrouwen.
Twee totaal verschillende manieren om met liefde om te gaan.
Ik antwoordde Galina Petrovna niet.
Niet omdat ik boos was.
Ik kon gewoon geen woorden vinden die eerlijk waren zonder haar te kwetsen.
En ik wilde niet liegen.
Een maand ging voorbij.
Dima en ik vroegen de scheiding aan.
Rustig.
Zonder schandalen.
Zonder grote ruzies.
Het appartement hoefde niet verdeeld te worden.
Het was immers van mij.
De Toyota nam hij mee, samen met de lening.
Van zijn spullen lagen alleen nog zijn programmeerboeken in het appartement.
En die oude fauteuil, die ik inmiddels al had weggegooid.
Hij vroeg niet naar de fauteuil.
Galina Petrovna probeerde me nog twee keer te bellen.
De eerste keer huilde ze.
De tweede keer schreeuwde ze.
Ik luisterde en hing op.
Beide keren.
Weet je wat het vreemdste was?
Het deed me geen pijn.
Er was wel leegte.
De avonden waren ongewoon stil.
Niemand liet nog een natte handdoek op het bed liggen.
Niemand zapte meer weg tijdens mijn favoriete serie.
Maar pijn voelde ik niet.
Blijkbaar was die al eerder verdwenen.
Ergens tussen de woorden ‘Vraag het aan mijn moeder’ en de sinaasappelschillen op de keukentafel.
Nu woon ik alleen.
In mijn eigen appartement.
Met mijn nieuwe slot en mijn nieuwe gordijnen.
’s Avonds drink ik thee bij het raam en lees ik.
Soms bel ik mijn moeder.
Ze vraagt:
‘Hoe gaat het?’
Ik antwoord:
‘Goed.’
En voor het eerst is dat echt de waarheid.
En weet je wat ik uit dit hele verhaal heb geleerd?
Je moet de documenten van je appartement niet alleen in een map bewaren, maar ook op je telefoon.
Voor het geval dat.
Dat is mijn eenvoudige en totaal niet romantische conclusie uit dit hele verhaal.
Galina Petrovna wilde laten zien wie hier de baas was.
En dat heeft ze inderdaad laten zien.
Alleen was zij het uiteindelijk niet.
