‘Naar jou.’
‘Ik heb nooit—’
Ik stopte.
We keken elkaar aan.
Dezelfde gedachte.
Caroline.
‘We weten niet of zij die brief heeft onderschept,’ zei Anna.
‘Nee.’
‘David.’
‘Ze moet hem gezien hebben.’
‘Dat weten we niet.’
‘Ze wist van jou.’
‘Ja.’
‘Ze wist van Thomas.’
‘Ja.’
‘En ze vroeg me op haar sterfbed om jou te vinden.’
Anna zei niets.
Ik stond op en liep naar het raam.
Buiten fietste een vrouw voorbij met een kind achterop.
Zo normaal.
Zo eenvoudig.
Ik voelde alsof mijn hele leven opnieuw geschreven werd terwijl de wereld gewoon doorging.
‘Ik was zesendertig jaar met haar getrouwd.’
Anna antwoordde zacht:
‘Dat weet ik.’
‘Ze was goed voor me.’
‘Dat geloof ik.’
Ik draaide me om.
‘Hoe kan iemand goed zijn en dit doen?’
Anna keek me lang aan.
‘Mensen zijn soms meer dan het ergste wat ze gedaan hebben.’
Dat antwoord maakte me bijna boos.
‘Jij verdedigt haar?’
‘Nee.’
‘Het klinkt wel zo.’
‘Ik heb te veel jaren verloren aan haat om je te vertellen dat je de rest van je leven hetzelfde moet doen.’
Ik zweeg.
Ik reed die middag niet naar huis.
Ik parkeerde ergens langs een kanaal en zat bijna twee uur in mijn auto.
Mijn vrouw was dood.
Dat was nog steeds waar.
Ik miste haar.
Ook dat was waar.
Ze had mij bijna veertig jaar lang een zoon onthouden.
Ook waar.
Ik wilde haar haten.
En tegelijkertijd wilde ik dat ze nog leefde zodat ik haar kon vragen waarom.
Waarom?
Waarom had ze Anna weggestuurd?
Waarom had ze gelogen?
Waarom had ze mij nooit verteld dat ik vader was?
Waarom had ze me wel aan het einde gevraagd Anna te zoeken?
Waarom pas toen?
Mijn telefoon ging.
Anna.
Ik nam op.
‘Ja?’
‘Ben je nog in de buurt?’
‘Ja.’
‘Thomas weet dat je hier bent.’
Mijn hart sloeg over.
‘Wat?’
‘Ik heb hem gebeld.’
Ik zei niets.
‘Hij wil je spreken.’
Mijn handen begonnen te trillen.
‘Nu?’
‘Alleen als jij dat wilt.’
Ik lachte bitter.
‘Anna, ik heb achtendertig jaar gemist. Ik denk niet dat ik nog meer tijd wil verspillen.’
We ontmoetten elkaar in een café.
Thomas kwam tien minuten te laat.
Ik wist onmiddellijk wie hij was.
Niet omdat hij precies op mij leek.
Dat deed hij niet.
Hij had Anna’s mond.
Haar gezichtsvorm.
Maar hij liep zoals mijn vader had gelopen.
Iets naar voren gebogen, handen los naast zijn lichaam.
Ik had die houding duizenden keren gezien.
Thomas stopte bij de tafel.
‘David?’
Ik stond op.
‘Thomas.’
We gaven elkaar geen hand.
We omhelsden elkaar ook niet.
We stonden gewoon tegenover elkaar.
Twee vreemden die biologisch vader en zoon waren.
‘Mama vertelde wat er is gebeurd.’
‘Ik wist het niet.’
Dat waren mijn eerste echte woorden tegen mijn zoon.
Niet hallo.
Niet wat fijn je te ontmoeten.
‘Ik wist niet dat je bestond.’
Thomas keek naar me.
‘Dat zegt ze.’
‘Het is waar.’
‘Ik weet niet wat ik daarmee moet.’
‘Dat verwacht ik ook niet.’
Hij ging zitten.
Ik ook.
Het gesprek duurde drie uur.
