Boven in de rugzak lag een klein glazen flesje.
Leeg.
Er zat nog maar een dun laagje witte poederresten aan de binnenkant.
Daarnaast lagen twee energierepen, een halflege waterfles en een klein doorzichtig zakje met pillen.
Geen gewone medicijnen.
Geen verpakking.
Geen naam.
Alleen vijf ronde, lichtblauwe tabletten.
Mijn hele lichaam werd koud.
‘ALICE!’
Mijn stem galmde door het huis.
Voetstappen klonken op de trap.
‘Mam?’
Alice verscheen in de deuropening.
Toen ze zag wat ik in mijn hand hield, trok alle kleur uit haar gezicht.
Ze stopte.
Letterlijk.
Alsof ze tegen een onzichtbare muur was gelopen.
‘Wat is dit?’
Ze zei niets.
‘Alice.’
Haar ogen vulden zich onmiddellijk met tranen.
‘Waar komt dit vandaan?’
Ze keek naar de rugzak.
‘Mam…’
‘Waarom lag Emma’s tas onder jouw bed?’
Geen antwoord.
‘Waarom heb je tegen me gelogen?’
Ze begon te huilen.
Ik voelde paniek door mijn lichaam trekken.
‘Was Emma ziek?’
Alice schudde haar hoofd.
‘Had ze medicijnen?’
Weer schudde ze haar hoofd.
Ik hield het zakje met pillen omhoog.
‘Wat zijn dit dan?’
Ze sloeg beide handen voor haar gezicht.
‘Ik weet het niet.’
‘Niet liegen tegen me.’
‘Ik lieg niet!’
‘Je hebt een maand lang haar tas verborgen!’
Ze begon harder te huilen.
‘Omdat ik bang was!’
Die woorden stopten me.
‘Waarvoor?’
Alice zakte op haar bed.
Ze ademde alsof ze net had gerend.
‘Omdat ik dacht dat het mijn schuld was.’
Mijn hart sloeg over.
‘Wat?’
Ze keek naar mij.
‘Emma stierf door mij.’
De wereld kantelde.
Ik moest me aan het bureau vasthouden.
‘Zeg dat nooit.’
‘Maar het is waar.’
‘Alice, kijk naar me.’
Ze deed het.
‘Wat is er op school gebeurd?’
Ze veegde haar gezicht af.
‘Het begon die ochtend.’
Ik ging naast haar zitten.
De pillen lagen nog in mijn hand.
‘Vertel me alles.’
Ze slikte.
‘Emma was moe.’
‘Dat zei ze niet tegen mij.’
‘Ze wilde niet dat je je zorgen maakte.’
Mijn maag draaide om.
‘Waarom was ze moe?’
Alice keek naar haar handen.
‘Omdat ze bijna niet had geslapen.’
‘Waarom niet?’
‘Ze was aan het leren.’
Dat klonk zo onschuldig dat ik bijna opgelucht ademhaalde.
Toen ging Alice verder.
‘Ze wilde per se de beste zijn in wiskunde.’
Natuurlijk.
Emma was altijd competitief geweest.
Niet onaardig.
Maar streng voor zichzelf.
Als ze een 9 haalde, vroeg ze waarom het geen 10 was.
‘De eerste schoolweek hadden ze een toets aangekondigd,’ zei Alice. ‘Emma zei dat ze niet achter wilde lopen na de zomer.’
‘Wat hebben die pillen daarmee te maken?’
Alice keek naar het zakje.
‘Een jongen uit een hogere klas verkocht ze.’
Mijn bloed werd ijskoud.
‘Wat?’
‘Hij zei dat je er langer wakker van bleef.’
Ik voelde misselijkheid opkomen.
‘Emma heeft die ingenomen?’
Alice knikte.
‘Hoeveel?’
‘Ik weet het niet.’
‘Alice.’
‘Echt niet!’
Ze begon opnieuw te huilen.
‘Ik zag haar er één nemen.’
‘Wanneer?’
‘Die ochtend.’
Ik kon nauwelijks ademen.
‘Op school?’
‘In de bus.’
Ik keek naar het lege glazen flesje.
‘En dit?’
Alice schudde haar hoofd.
‘Dat zat al in haar tas.’
‘Wat zat erin?’
‘Ik weet het niet.’
‘Heeft ze erover gepraat?’
Alice keek plotseling naar mij.
‘Ze zei dat het een poeder was dat je in water kon doen.’
‘Van dezelfde jongen?’
‘Ik denk het.’
Ik sloot mijn ogen.
Mijn twaalfjarige dochter.
Mijn kind.
Had iets ingenomen dat een oudere leerling haar had verkocht.
En een paar uur later was haar hart gestopt.
Ik voelde woede opkomen.
