DEEL 11 — Mijn vaders huis
De doorzoeking van mijn vaders villa in Wassenaar leverde meer op dan de FIOD had verwacht.
Dat hoorde ik niet via de krant.
Ik hoorde het van De Vries, in een kale vergaderruimte waar koffie in plastic bekers werd geschonken en elke zin in een proces-verbaal leek te kunnen eindigen.
‘Er is een kluis gevonden achter de wijnkamer,’ zei hij.
Ik lachte kort.
‘Natuurlijk heeft hij een wijnkamer.’
De Vries keek niet op.
‘In de kluis lagen contanten, buitenlandse rekeningdocumenten, sieraden, en een map met de naam “familierisico”.’
Mijn mond werd droog.
‘Wat betekent dat?’
Hij schoof een kopie naar mij toe.
De map bevatte dossiers over mij, Ruben en mijn moeder.
Niet dik.
Wel precies.
Mijn vaders notities over mijn relatie met Thijs.
Over mijn financiële situatie.
Over mijn werk.
Over mijn “emotionele zwakke plekken”.
Een uitgeknipt artikel over Thijs’ kantoor.
Een print van een foto van ons samen, met daaronder:
Zij ziet armoede als moraliteit. Tijdelijk.
Ik voelde mijn huid prikken.
Hij had mij niet alleen beoordeeld.
Hij had mij geanalyseerd als bedreiging.
Ruben's dossier bevatte de oude gokschuld, therapeutennamen, een lijst van momenten waarop hij “bruikbaar” was in bestuurssituaties.
Mijn moeder's dossier bevatte medische informatie, persoonlijke brieven en een conceptvolmacht voor het geval zij “onder druk van kinderen onbetrouwbaar zou worden”.
Ik staarde naar die zin.
Mijn vader had zelfs haar loyaliteit niet vertrouwd.
Alleen haar bruikbaarheid.
‘Mag zij dit weten?’ vroeg ik.
De Vries knikte.
‘Zij krijgt haar eigen deel via haar advocaat. Maar ik dacht dat u voorbereid moest zijn.’
‘Waarop?’
‘Uw vader zal waarschijnlijk stellen dat hij door familieleden werd tegengewerkt, dat Ruben financiële fouten maakte, dat uw moeder bestuurlijk verantwoordelijk was en dat Thijs uit persoonlijke rancune handelde.’
‘Hij gaat iedereen meenemen.’
‘Dat proberen mensen soms als ze zinken.’
Ik dacht aan mijn vader in de kerk, roepend dat Ruben iets moest doen.
Zelfs geboeid zocht hij nog iemand anders om zijn gewicht te dragen.
‘Er is nog iets,’ zei De Vries.
Ik sloot mijn ogen.
‘Zeg het.’
‘Een levensverzekering op naam van de stichting, gekoppeld aan een zogenaamd herdenkingsfonds. Uw vader heeft geprobeerd u na het huwelijk als boegbeeld daarvan te laten registreren.’
‘Mij?’
‘Ja. Documenten lagen klaar. U zou na uw bruiloft worden gevraagd toe te treden tot een nieuwe raad van toezicht. Vermoedelijk om reputatieschade op te vangen als het onderzoek uitlekte.’
Ik dacht aan de woorden van mijn vader:
Je trouwt met een niemand.
Misschien was hij niet alleen boos geweest om Thijs.
Misschien was hij boos geweest omdat ik trouwde met de man die zijn geplande reddingsboei had doorgeknipt.
Ik was geen dochter voor hem geweest die dag.
Ik was een mislukt instrument.
