DEEL 6 — Thijs vertelt eindelijk alles
Die nacht zaten Thijs en ik in een hotelkamer die bedoeld was voor onze huwelijksnacht.
Er stonden rozenblaadjes op het bed.
Een fles champagne in een ijsemmer.
Twee badjassen met onze initialen.
Alles zag eruit als een grap die niemand durfde uit te spreken.
Ik zat op de rand van het bed in mijn onderjurk, mijn trouwjurk over een stoel gedrapeerd. Thijs stond bij het raam met zijn stropdas los en zijn handen in zijn zakken.
‘Vertel,’ zei ik.
Hij draaide zich om.
‘Waar wil je dat ik begin?’
‘Bij de eerste leugen die je mij vertelde.’
Hij knikte langzaam.
‘Ik heb nooit tegen je gelogen over wie ik was.’
‘Je hebt verzwegen dat je mijn vader onderzocht.’
‘Ja.’
‘Dat is een leugen met betere schoenen.’
Hij accepteerde dat.
‘De eerste zaak kwam anderhalf jaar geleden. Laura Meijer. Zij had een beschikking van Stichting Heldhaftig waarin stond dat haar woningaanpassing werd toegekend. Daarna kwam er niets. Toen zij aandrong, kreeg zij te horen dat zij haar aanvraag had ingetrokken.’
‘Dat had ze niet.’
‘Nee. Haar handtekening was vervalst.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Door papa?’
‘Door iemand binnen de administratie. We wisten toen nog niet wie.’
‘En daarna?’
‘Meer dossiers. Te veel om toeval te zijn. Steeds dezelfde route: toezegging, vertraging, administratieve intrekking, geld zogenaamd gereserveerd, daarna verdwenen.’
‘Waarom zei je niets toen wij iets kregen?’
‘Omdat ik toen nog niet wist hoe dicht het bij jouw vader zat. En toen ik het wel wist, had De Vries mij al benaderd. Er liep een strafrechtelijk onderzoek. Als ik jou iets vertelde, bracht ik jou mogelijk in gevaar en het onderzoek ook.’
‘Dus je besloot voor mij.’
Hij keek naar de vloer.
‘Ja.’
Die eerlijkheid sneed.
Niet omdat zij grof was.
Omdat zij niet om zichzelf heen praatte.
‘Mijn vader heeft dat mijn hele leven gedaan,’ zei ik. ‘Beslissen wat ik mocht weten.’
Thijs keek op.
‘Ik weet het.’
‘En toch deed jij het ook.’
‘Ja.’
Ik stond op.
‘Waarom zou ik je nu vertrouwen?’
Hij zweeg lang.
Toen zei hij:
‘Dat hoef je niet meteen.’
Dat was niet het antwoord dat ik verwachtte.
Hij haalde iets uit zijn binnenzak.
Een envelop.
‘Dit is mijn ontslagbrief.’
‘Wat?’
‘Aan het advocatenkantoor. Als jij vindt dat ik jouw vertrouwen te zwaar heb beschadigd, trek ik mij volledig terug uit alle zaken rond Stichting Heldhaftig. Dan draagt een andere advocaat het over. De veteranen blijven beschermd. Jij ook. Maar ik gebruik jouw leven niet als reden om mijn rol te houden.’
Ik pakte de envelop niet aan.
‘Je zou je werk opgeven?’
‘Ik zou de controle teruggeven waar ik hem heb weggehaald.’
Daarom hield ik van hem.
Niet omdat hij perfect was.
Omdat hij begreep dat excuses zonder consequentie alleen decor zijn.
Ik ging weer zitten.
‘Ik ben nog steeds kwaad.’
‘Ik weet het.’
‘Je slaapt vannacht op de bank.’
Hij keek naar de veel te kleine hotelbank.
‘Dat lijkt me terecht.’
‘En morgen vertel je me alles. Geen selectie. Geen bescherming. Alles.’
‘Ja.’
Ik keek naar de rozenblaadjes op het bed.
‘En Thijs?’
‘Ja?’
‘Ik ben blij dat we getrouwd zijn.’
Zijn gezicht brak open.
Niet in glimlach.
In opluchting.
‘Ik ook.’
‘Maar als je ooit nog beslist wat ik aankan zonder het mij te vragen, laat ik je zelf door twintig veteranen uit een kerk begeleiden.’
Hij knikte ernstig.
‘Duidelijk.’
Voor het eerst die dag lachte ik.
Heel even.
Genoeg om de nacht niet volledig aan mijn vader te laten.
