Een wettige echtgenoot kan haar resterende aandeel erven.
Ik ging langzaam weer zitten.
‘Dus ze is met me getrouwd vanwege het vertrouwen?’
Walter zweeg even.
‘Nee,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ik denk dat ze met je getrouwd is omdat ze van je hield.’
Toen voegde hij er iets aan toe dat me altijd is bijgebleven.
« Maar ik denk dat het vertrouwen verklaart waarom ze het zichzelf uiteindelijk heeft toegestaan. »
Hij bleef lezen.
‘Je bent nu boos, hè?’
Ik heb een keer gelachen.
Het was een afschuwelijk geluidje.
Walter vervolgde.
‘Ik kan je gezicht zien, Daniel. Je doet waarschijnlijk dat trucje met je kaak voordat je begint te discussiëren. Ga alsjeblieft niet in discussie met een dode vrouw. Het is gênant voor ons allebei.’
Ik bedekte mijn mond.
Dat was Margaret.
Helemaal Margaret.
‘Ik heb je niets over het fonds verteld, omdat je anders iets doms en nobels zou hebben gedaan,’ vervolgde de brief.
“Je zou geprobeerd hebben een manier te vinden om het voor een andere behandeling te gebruiken. Je zou nog een jaar hebben besteed aan het sjouwen met papierwerk in plaats van te slapen. Je zou elke dollar hebben gebruikt om me hier te houden.”
Ik sloot mijn ogen.
Ze had gelijk.
Ze wist precies wat ik zou hebben gedaan.
Daarna las Walter het volgende deel voor.
‘Je hebt je auto verkocht. Je hebt het spaargeld voor het huis opgemaakt. Je hebt de promotie in Chicago afgeslagen omdat ik niet bij mijn artsen weg kon. Je bleef maar zeggen dat dat allemaal niet uitmaakte, omdat we dat later wel zouden doen.’
Ik liet mijn voorhoofd in mijn hand zakken.
Chicago.
Ik was Chicago bijna vergeten.
Het was mijn droombaan geweest.
Ik had het binnen een uur afgewezen.
Margaret heeft daarna twee dagen gehuild.
Vervolgens ging de brief verder.
“Voor mij bestaat er geen later.”
Walters stem werd zachter.
“Maar er is wel iets voor jou.”
Ik begon te huilen.
Niet stilletjes.
Niet op een beleefde manier.
Het soort huilen waarbij je lichaam dubbelvouwt.
Walter stopte.
‘Moet ik doorgaan?’
« Ja. »
‘Weet je het zeker?’
« Ja. »
Het papier ritselde.
Vervolgens las hij:
“Koop het huis.”
Ik staarde naar de muur.
“Niet een of ander degelijk appartement dat je stiekem haat. Koop dat stomme oude huis met die veranda waar je het al over hebt sinds we elkaar ontmoetten.”
“Repareer de vloeren.”
“Haal die hond dan maar, die konden we volgens mij niet nemen omdat ik er allergisch voor ben.”
“Neem de baan aan als er een andere kans komt.”
“Reis naar een plek waar geen ziekenhuiskantine is.”
Ik lachte door mijn tranen heen.
Toen kwam de zin die alleen Margaret had kunnen schrijven.
« En eet alsjeblieft iets anders dan instant noedels. »
Ik keek naar beneden.
Het pakketje zat nog in mijn hand.
Dat heeft me bijna kapotgemaakt.
Walter lachte ook zachtjes.
“Ze kende je.”
‘Ja,’ fluisterde ik.
Hij vervolgde.
“Ik zei elke keer nee als je me ten huwelijk vroeg, omdat ik dacht dat ik je door te weigeren beschermde.”
Ik heb geluisterd.
“Toen besefte ik dat ik jarenlang had bepaald welke offers jij wel en niet mocht brengen, net zoals jij jarenlang had bepaald welke offers de moeite waard waren om voor mij te brengen.”
Ik veegde mijn gezicht af.
“We waren allebei koppig.”
Er viel een stilte.
“Je was gewoon luider.”
Ik lachte opnieuw, dwars door mijn tranen heen.
Toen kwam Walter bij het gedeelte dat alles verklaarde.
“Ja, ik wilde dus sterven als jouw vrouw.”
“Dat deel klopte.”
“Het was precies wat ik ooit gewild heb.”
“Maar ik wilde met mijn laatste beslissing ook iets teruggeven aan de man die alles voor me heeft gedaan wat hij kon.”
Walters stem brak.
Vervolgens las hij de laatste alinea voor.
« Zes dagen is niet veel voor een huwelijk, Daniel. »
“Maar jullie waren al lang voor iemand een officiële verklaring ondertekende, familie van me.”
“Gebruik wat ik je heb nagelaten om het leven op te bouwen waar ik niet bij kon blijven.”
“Dat is niet alsof ze me in de steek laten.”
“Dat brengt me naar een betere plek.”
Toen volgde nog één laatste regel.
“Ik hou van je. Het spijt me. En ja, Margarine is nog steeds niet grappig.”
Walter stopte met lezen.
Een tijdlang zeiden we allebei niets.
Tot slot zei hij: « Er staat nog meer juridische taal in, maar dat is het gedeelte dat ze je wilde laten horen. »
Ik staarde naar het pakje ramennoedels in mijn hand.
Toen gooide ik het dwars door de keuken.
Niet vanwege de ramen.
Omdat ze dit allemaal had gepland.
De afspraak met Walter.
Het testament.
Het huwelijk.
