‘Van Houten Notariaat.’
‘Ik zoek Annelies van Houten. Het gaat om dossier 19-447.’
Aan de andere kant werd het stil.
‘Met wie spreek ik?’
‘Marieke Smit. De moeder van Daan Vermeer.’
Er viel opnieuw een stilte. Deze keer langer.
‘Mevrouw Smit, waar bent u?’
‘In Oostenrijk.’
‘Heeft u de documenten bij u?’
‘Welke documenten?’
‘Dan heeft u de envelop nog niet gevonden.’
Mijn hand klemde zich om de telefoon.
‘Wat bedoelt u?’
‘Ik bedoel dat u zo snel mogelijk naar Nederland moet komen. Maar ga niet rechtstreeks naar de villa. Kom eerst hierheen.’
‘Wat staat er in dossier 19-447?’
‘Dat kan ik telefonisch niet bespreken.’
‘Mijn zoon is dood.’
‘Dat weet ik.’
‘En mijn schoondochter heeft mij uit zijn huis gezet.’
‘Dat weet ik ook.’
Ik hoorde hoe ze ademhaalde.
‘Mevrouw Smit, uw zoon is elf dagen voor zijn dood bij ons geweest. Hij heeft toen iets laten vastleggen. Wij konden het pas openen als hij daar zelf toestemming voor gaf, of als er officieel een overlijdensbericht binnenkwam.’
‘Waarom heeft niemand mij gebeld?’
‘Omdat wij niet wisten dat u uit de villa was vertrokken. Uw schoondochter heeft ons gezegd dat u niet langer betrokken was bij de nalatenschap.’
Dat was het moment waarop ik besefte dat Eva niet zomaar van mij af wilde. Ze wilde voorkomen dat ik ergens van wist.
De volgende ochtend belde ik de politie in Nederland. De agent die mijn verklaring opnam, zei dat de zaak van Daan was afgesloten tenzij er nieuwe feiten waren. Een briefje van een overleden man was geen bewijs van moord.
‘Ik zeg niet dat Eva hem heeft vermoord,’ zei ik.
‘Wat zegt u dan wel?’
‘Dat mijn zoon bang was dat zij achter iets zou komen.’
‘Heeft u een concrete reden om dat te denken?’
Ik keek naar de envelop op tafel.
‘Hij schreef dat ik haar niet moest vertrouwen.’
De agent zuchtte bijna onhoorbaar.
‘Mevrouw, mensen schrijven in moeilijke situaties wel vaker dingen die niet helemaal—’
‘Mijn zoon was bouwkundig ingenieur. Hij maakte lijsten voor boodschappen van drie regels. Hij schreef geen losse zinnen zonder reden.’
De agent beloofde dat hij mijn verklaring zou toevoegen aan het dossier.
Daarna belde ik Annelies van Houten opnieuw. Ze zei dat ze een afspraak voor me zou maken zodra ik terug was in Nederland. Ik kocht een ticket voor de volgende ochtend.
Die nacht sliep ik nauwelijks.
Rond twee uur hoorde ik een geluid beneden. Een zacht tikken, alsof iemand met een munt tegen het raam sloeg. Ik pakte de zaklamp van mijn telefoon en liep naar de woonkamer.
Er was niemand.
De voordeur zat op slot. Het raam ook.
Toen ik terugliep, kraakte er iets onder mijn voet.
De houten vloer zakte enkele centimeters weg. Ik greep de tafel vast en bleef stil staan. Onder het tapijt was een plank gebroken. Door de spleet zag ik een donkere ruimte tussen de balken.
Ik haalde het tapijt weg en knielde neer.
Onder de vloer lag een metalen kist.
De kist was niet groot. Er zat een cijferslot op. Op de bovenkant stond met een viltstift één woord geschreven:
MAM.
Ik wist de code meteen.
Daan was geboren op 14 november. Zijn vader was overleden op 22 maart. Mijn verjaardag was 6 juli. Drie data die hij altijd gebruikte voor wachtwoorden omdat hij zei dat ik ze nooit zou vergeten.
De kist ging open met 614.
Bovenop lag een USB-stick. Daaronder lagen kopieën van bankafschriften, facturen, een map met foto’s en een klein zwart doosje.
In het doosje zat Daans trouwring.
Ik moest gaan zitten.
Onder de ring lag een brief.
Mam,
Als je dit vindt, is Eva waarschijnlijk al begonnen te vertellen dat ik onverantwoordelijk was, dat ik schulden had en dat zij alles moest regelen. Dat is niet waar.
De villa is niet volledig van ons. De grond en het grootste deel van de bouw zijn betaald met jouw geld. Ik heb het destijds vastgelegd als lening, maar Eva weet dat niet. De originele overeenkomst ligt bij Van Houten.
Ik heb jarenlang geprobeerd de administratie zelf op orde te krijgen. Joris heeft geld uit het bedrijf gehaald. Eva wist daarvan. Toen ik haar confronteerde, zei ze dat ik moest kiezen tussen mijn huwelijk en de waarheid.
Het gaat niet alleen om geld.
Ik vond ook een geluidsopname.
