‘Mijn vader keurde die facturen goed,’ zei Daan.
‘Nee,’ zei Sander. ‘Hij heeft ze niet goedgekeurd.’
Hij legde een tweede document op tafel.
‘De digitale handtekening is drie dagen na een ziekenhuisopname gebruikt. Op dat moment kon uw vader zijn rechterhand nauwelijks bewegen.’
Daan werd bleek.
‘Dat bewijst niets.’
‘De computer waarop de handtekening is gezet, stond in uw kantoor.’
‘Mijn vader gaf mij toegang.’
‘Tot zijn bankrekening misschien. Niet tot zijn handtekening.’
De notaris keek naar de accountant.
Die schoof een envelop naar Sander.
‘Er is nog één bestand,’ zei hij.
Sander haalde een laptop tevoorschijn en draaide het scherm naar ons toe.
De beelden waren zwart-wit en stil, maar duidelijk. Willem zat achter zijn bureau. Hij zag kleiner uit dan ik hem kende.
Daan stond tegenover hem met een stapel papieren.
‘Teken gewoon,’ zei Daan op de opname. ‘Je hoeft alleen maar te tekenen.’
Willem boog zich naar het papier.
‘Ik wil eerst met Sander praten.’
‘Sander is niet beschikbaar.’
‘Dan morgen.’
‘Morgen kan te laat zijn.’
Daan sloeg met zijn hand op het bureau. Willem schrok zichtbaar.
‘Je hebt jarenlang van mij geprofiteerd,’ zei Daan. ‘Nu doe je moeilijk over een paar handtekeningen?’
De opname eindigde.
Niemand bewoog.
Daan keek naar het scherm alsof hij het voor het eerst zag.
‘Dit is gemonteerd.’
‘De originele bestanden staan op de server van het beveiligingsbedrijf,’ zei de accountant.
‘Mijn vader wist dat hij werd opgenomen?’
‘De camera hing zichtbaar in zijn werkkamer,’ zei Sander. ‘Bovendien staat er een melding in het contract.’
Daan schoof zijn stoel naar achteren.
‘Dit is een complot.’
‘Nee,’ zei ik. ‘Een complot heeft meestal meer mensen nodig.’
Hij draaide zich naar mij om.
‘Jij hebt hem hiertoe aangezet.’
Ik legde mijn handen plat op tafel. Ze trilden niet meer.
‘Ik wist niet eens dat er een rode map bestond.’
‘Je wist alles.’
‘Nee. Ik wist alleen dat je vader ’s nachts zijn deur op slot deed wanneer jij kwam.’
Zijn advocaat fluisterde iets in zijn oor.
De notaris pakte een laatste document.
‘Er is nog een bepaling die u moet horen, meneer Van Aken.’
Daan ging weer zitten.
‘Uw vader heeft u niet onterfd. Dat zou juridisch ook niet volledig kunnen. U behoudt recht op uw legitieme portie, voor zover er na afwikkeling van de schulden iets overblijft.’
‘Dat weet ik.’
‘Maar hij heeft u geen uitvoerende rol gegeven. De stichting is erfgenaam van de villa. De heer Koster is executeur. Uw toegang tot de rekeningen en de woning is vanaf vandaag beëindigd.’
Daan keek naar Sander.
‘U kunt mij niet uit mijn eigen huis zetten.’
‘Het is niet uw huis,’ zei Sander.
Voor het eerst verloor Daan zijn beheersing.
‘Mijn vader heeft dat huis voor mij gebouwd!’
‘Nee,’ zei ik. ‘Hij heeft het gebouwd terwijl jij al volwassen was.’
De stilte die volgde was niet groot. Ze was gewoon volledig.
Twee weken later werd Daan zijn woning in Amstelveen verkocht. Niet vrijwillig. De bank had beslag gelegd nadat bleek dat hij privé borg had gestaan voor de schulden van Van Aken Projecten BV.
De politie nam zijn administratie en laptops in beslag. Het onderzoek naar de valse facturen liep nog toen hij mij opnieuw belde.
Ik nam niet op.
Hij stuurde één bericht:
Ik wilde alleen zekerheid.
Ik heb het verwijderd zonder te antwoorden.
De stichting kreeg toestemming om de villa te verbouwen. De twee appartementen waren klein, maar licht. Eén keek uit over de tuin, het andere over het water achter het landgoed.
De eerste vrouw die er kwam wonen was een weduwe van drieënzestig die jarenlang haar pensioen aan haar zoon had afgestaan. Ze had één koffer bij zich en drie plastic tassen met kleding.
Ik liet haar zien waar de kopjes stonden.
‘U hoeft hier niet schoon te maken,’ zei ik.
Ze keek naar de glimmende keuken.
‘Dat weet ik nog niet.’
‘Dat hoeft ook niet vandaag.’
Het koetshuis werd mijn woning. Niet groot, maar warm. De woonkamer had lage balken en een raam waardoor ik de oude perenboom kon zien.
Van de tweehonderdduizend euro loste ik mijn hypotheek af. De rest zette ik op een aparte rekening. Floor vond dat ik eindelijk eens iets voor mezelf moest kopen.
Ik kocht een nieuwe wasmachine.
‘Mam,’ zei ze.
‘De oude maakte herrie.’
‘Je hebt tweehonderdduizend euro gekregen.’
‘En nu maakt deze geen herrie.’
Ze schudde haar hoofd, maar ze glimlachte.
Op de eerste ochtend dat ik in het koetshuis wakker werd, regende het opnieuw. Ik zette koffie, liep naar buiten en zag de villa achter de bomen liggen.
Achttien jaar lang had ik gedacht dat ik daar werkte.
Pas toen Daan mij met één week loon naar buiten stuurde, begreep ik dat ik er al die tijd meer had opgebouwd dan alleen schone kamers.
Ik had alle sleutels gedragen.
Hij had alleen gedacht dat hij de voordeur bezat.
