Moeder droogde haar ogen af met een servet.
“Ik weet dat niemand ooit Sarah zal kunnen vervangen.”
Claire knikte zwijgend.
“En niemand zou dat moeten doen.”
Moeder boog zich over de tafel en bedekte Claires hand.
‘Maar ik ben zo dankbaar dat iemand zo aardig als jij voor Paxton en Ari zorgt.’ Ze keek me aan. ‘Ik denk dat Sarah eindelijk gerustgesteld zal zijn als ze weet dat ze niet meer alleen zijn.’
De kamer werd gehuld in een aangename stilte.
Vervolgens maakte een stoel een luid schurend geluid toen hij over de vloer werd gesleept.
Ari stond op.
Zijn pink ging omhoog.
Hij wees rechtstreeks naar Claire.
“Hij is een MONSTER.”
Alle geluiden verdwenen.
Mijn zus legde de vork neer.
Papa staarde naar Ari.
Moeder knipperde met haar ogen.
Claire stond als versteend, met één hand nog steeds op de koffiekop.
Ik forceerde een lach die hol klonk.
“Beste…”
Ari bewoog niet.
Zijn vinger bleef wijzen.
‘Waarom noem je Claire een monster?’ vroeg ik.
Ari keek me aan met grote, angstige ogen.
‘Omdat…’ Haar stem kwam nauwelijks boven een gefluister uit. ‘…als ik van Claire hou… begint mama te verdwijnen.’
Zijn woorden troffen me als ijskoud water.
Niemand zei iets.
Ari draaide aan de zoom van haar jurk.
‘Als Claire nu mijn haar borstelt…’ Ze keek naar de foto van Sarah boven de schoorsteenmantel. ‘…kan ik me niet herinneren dat mama dat ooit deed.’
Een traan rolde over haar wang.
‘Als Claire me knuffelt…’ Ze legde haar handen op haar borst. ‘…vergeet ik hoe de knuffels van mama horen te voelen.’
Moeder bedekte haar mond.
Ari keek naar Claire.
‘Als mensen zeggen dat ze nu onze nieuwe moeder is…’ Haar lip trilde. ‘…dan gaat mijn echte moeder voorgoed weg.’
