„Nee. Omdat ik het echt niet weet.”
Ik keek naar Ethan.
Ik dacht dat ik eindelijk dicht bij de waarheid was.
Maar wat ik daarna ontdekte, veranderde het hele verhaal.
Ik pakte mijn telefoon.
„Zij weet het.”
„Wie?”
Ik zocht het nummer al op.
„Zij weet wie Ethan is.”
Mevrouw Bennett nam bij de vierde keer op.
„Mevrouw Bennett?”
„Ja?”
„Mijn naam is Claire. Ik ben Jacks vrouw.”
„Oh.”
Dat ene woord vertelde me dat ik de juiste persoon had gevonden.
„Jack heeft vorig jaar contact met u opgenomen.”
„Ja.”
„Ik moet weten waarom.”
Twee uur later zat ik tegenover een vrouw van eenentachtig.
Mevrouw Bennett schoof een oude foto naar me toe.
„Welke van de twee is Jack?”
Ze wees naar de langere jongen.
„En de andere?”
„Daniel.”
„Wie is Daniel?”
„Jacks broer.”
Ik staarde haar aan.
„Jack had geen broer.”
„Dat had hij wel.”
„Nee. Hij is opgegroeid in de overtuiging dat hij geen familie had.”
„Omdat hij het niet wist.”
Ik keek opnieuw naar de foto.
„Hoe…?”
„Ze kwamen na een ongeluk van hun ouders in de jeugdzorg terecht. Ze werden bij verschillende gezinnen geplaatst. Er waren fouten in de dossiers. Uiteindelijk raakten ze elkaar kwijt.”
„En ontdekte Jack pas vorig jaar dat hij een broer had?”
„Ja.”
„Heeft hij Daniel gevonden?”
Mevrouw Bennett keek naar beneden.
„Hij heeft het geprobeerd.”
„Wat is er gebeurd?”
„Daniel was toen al overleden.”
Ik dacht aan Ethan, die op de vloer van Denises woonkamer zat.
„Nee.”
Mevrouw Bennett keek me aan.
„Ethan is Daniels zoon.”
Een moment lang kon ik niets zeggen.
„Dus Ethan was niet…?”
„Nee.”
Ik keek opnieuw naar de foto van de twee jongens.
„Hij heeft zijn hele leven gedacht dat hij geen familie had.”
„Ja.”
„En toen hij eindelijk zijn broer vond, was die al dood.”
„Maar zijn zoon was er nog.”
Ethan.
Plotseling zag alles wat Jack had gedaan er anders uit.
„Daarom kon hij niet weggaan.”
Mevrouw Bennett knikte.
—
Die avond kwam Mara terug.
Ik liet haar binnen.
„Waarom heeft hij het me niet verteld?”
Mara keek naar mijn buik.
„Heb je echt nodig dat ik dat beantwoord?”
„Ja.”
„Hij zag hoe je je sieraden verkocht.”
„Dat was mijn keuze.”
„Je hebt een lening op je huis genomen.”
„Ook mijn keuze.”
„Je was zwanger, voedde Lucy op, bracht Jack naar zijn behandelingen, vocht met verzekeringsmaatschappijen en sliep nauwelijks.”
„En?”
„Hij wist wat je zou doen als hij je over Ethan vertelde.”
„Wat?”
„Je zou ja zeggen.”
Ze keek me aan.
„Je zou hem helpen. Misschien zou je zelfs aanbieden om Ethan in huis te nemen voordat je jezelf afvroeg of je dat wel aankon.”
„Dacht hij echt dat ik dat zou doen?”
„Hij wist dat je dat zou doen.”
Ik keek weg.
„Waarom heeft hij me dan die brief nagelaten?”
