Deel 2 – Het vervolg van het verhaal
— Geef me de sleutel, zei ik.
Maxim kwam naar me toe.
— Victoria, doe dit hier niet.
— Waarom niet?
— Omdat deze vrouw precies dit wil. Ze wil een scène veroorzaken.
Elena’s moeder keek hem zwijgend aan.
— Als er niets in de kofferbak ligt, doe hem dan open.
— Over twintig minuten hebben we onze huwelijksvoltrekking.
— Dan verliezen we maar twee minuten.
Hij probeerde mijn hand te pakken.
Ik trok die terug.
— De sleutel, Maxim.
— Victoria…
— De sleutel.
Hij gaf hem niet.
Maar ik wist dat de reservesleutel in de tas zat waarin hij de papieren van de auto bewaarde. Ik had hem daar zelf de dag ervoor in gelegd.
Ik pakte hem.
Maxim kwam achter me aan.
— Doe de koffer niet open.
Ik bleef staan.
Ik had met geen woord over een koffer gesproken.
Elena’s moeder keek hem aan.
— Dat heb je zojuist zelf verklapt.
Ik drukte op de knop.
De achterklep ging omhoog.
Een grijze deken bedekte iets.
Ik trok hem weg.
De koffer lag daar.
Dezelfde koffer die ik die ochtend had gezien.
— Victoria, luister eerst naar me.
Ik opende de rits.
Bovenop lag een trouwjurk.
Mijn hand bleef op de stof rusten.
Daaronder lagen foto’s.
Maxim en Elena.
Aan een tafel.
Tijdens een reis.
Ze hielden elkaar omhelsd.
Daarna waren er foto’s van de voorbereidingen voor de bruiloft.
Op één ervan droeg Elena de sluier die ik enkele minuten eerder nog op mijn hoofd had gehad.
Elena’s moeder sloeg haar hand voor haar mond.
Ook zij had niet verwacht dat ze de jurk hier zou aantreffen.
— Waarom heb je dit allemaal op de dag van onze bruiloft in je auto?
— Omdat Elena contact met me heeft opgenomen.
— Wanneer?
— Een paar dagen geleden.
— Waarom?
— Ze wilde haar spullen terug.
— En je kon me dat niet vertellen?
