Clara belde me.
‘Mama, ik mis ons huis.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Ik mis het ook, lieverd.’
‘Als we terugkomen, kunnen we dan een paar dagen met z’n drieën zijn?’
Er sprongen tranen in mijn ogen.
‘Ja. We zullen tijd voor elkaar hebben.’
Ik kon mezelf er niet toe brengen haar te vertellen wat er gebeurde met het huis waarin ze was opgegroeid.
Ik hield mezelf voor dat ik haar beschermde.
In werkelijkheid stelde ik een gesprek uit waarvan ik niet wist hoe ik het moest voeren.
In de weken daarna werkten de teams aan het demonteren en vervoeren van de onderdelen die volgens de wet en op een veilige manier konden worden verplaatst.
Ik keek toe hoe de kamers langzaam leegraakten.
Hoe de modulaire wanden verdwenen.
Hoe de veranda waarop ik iedere ochtend koffie dronk, stukje bij beetje uit elkaar werd gehaald.
Het was niet eenvoudig.
Er waren vertragingen, extra controles en kosten waarmee ik geen rekening had gehouden.
Maar voordat Richard uit Griekenland terugkeerde, stond het oude huis niet meer op zijn oorspronkelijke plek.
Op het terrein waren alleen nog de sporen van de fundering zichtbaar en de plekken waar de nutsvoorzieningen waren losgekoppeld.
Zelf was ik tijdelijk naar een huurappartement verhuisd.
Op de dag dat Richard uit Griekenland terugkwam, stond ik in de keuken toen mijn telefoon overging.
16.48 uur.
Richard.
Ik nam niet op.
Hij belde opnieuw.
En nog een keer.
Toen kwam er een bericht.
‘WAAR IS HET HUIS?’
Ik las het en bleef roerloos staan.
Een paar seconden later volgde een nieuw bericht.
‘ALEXANDRA, WAT HEB JE GEDAAN?’
Daarna stuurde hij nog een bericht.
‘DE KINDEREN ZIJN HIER. NEEM OP!’
Toen belde ik hem terug.
‘WAAR IS MIJN HUIS?!’ schreeuwde hij nog voordat ik iets kon zeggen.
Op de achtergrond hoorde ik verschillende stemmen.
Zijn moeder vroeg wat er was gebeurd.
Valeria praatte opgewonden en verward door elkaar.
En Clara huilde.
Op dat moment besefte ik dat alle voldoening die ik me had voorgesteld, verdwenen was.
‘Geef Clara aan de telefoon.’
‘Eerst vertel je me waar je het huis naartoe hebt gebracht!’
‘Richard, geef me mijn kind.’
Er viel een korte stilte.
Toen hoorde ik de stem van mijn dochter.
‘Mama?’
‘Ik ben hier, lieverd.’
‘Wat is er met ons huis gebeurd?’
