Ik slikte moeizaam.
‘Alles is veilig. Jullie spullen worden bewaard.’
‘Heb je het afgebroken?’
‘Nee. Ik heb de onderdelen laten verplaatsen die verplaatst konden worden. De rest wordt bewaard en alles is gedocumenteerd.’
Clara begon nog harder te huilen.
‘Maar mijn kamer dan?’
‘Je bent je spullen niet kwijtgeraakt. Ik zal je alles uitleggen wanneer je bij mij komt.’
‘En Darius?’
‘Ik wil dat jullie allebei naar mij toe komen.’
Nadat ik met de kinderen had gesproken, nam Richard de telefoon weer over.
‘Je bent gek geworden! Je hebt me voor iedereen belachelijk gemaakt!’
‘Richard, als je vragen hebt over het eigendom, moet je contact opnemen met mijn advocaat.’
‘Ik heb daar negentien jaar gewoond!’
‘Dat weet ik.’
‘Het was het huis van mijn familie!’
Ik keek uit het raam van mijn huurappartement.
‘Het was het huis van ónze familie, Richard.’
Ik verbrak de verbinding.
De volgende dag kwam hij naar het kantoor van Gloria Marinescu.
Hij was woedend.
Valeria was niet met hem meegekomen.
De advocaat legde hem de relevante documenten voor en lichtte toe welke werkzaamheden waren uitgevoerd, welke bezittingen waren bewaard en welke vermogensrechtelijke kwesties tijdens de scheiding nog moesten worden opgehelderd.
Richard bladerde door de papieren en kon zijn woede nauwelijks verbergen.
‘Dit had je niet mogen doen!’
Gloria antwoordde kalm:
‘De eigendomsrechten van de grond en die van de daarop gebouwde woning zijn twee verschillende zaken. De uitgevoerde werkzaamheden zijn juridisch beoordeeld en gedocumenteerd. Eventuele resterende vermogensrechtelijke aanspraken zullen overeenkomstig de wet worden afgehandeld.’
Richard draaide zich naar mij om.
‘Je hebt dit allemaal gepland!’
Ik pakte mijn telefoon.
Ik liet hem het bericht zien dat ik om 2.13 uur ‘s nachts had ontvangen.
‘Verdwijn voordat we terugkomen.’
Daarna liet ik hem het tweede bericht zien.
‘Ik haat oude dingen. Ik verdien een nieuw leven.’
‘Jij was degene die besloot dat ik uit jouw leven moest verdwijnen, Richard.’
‘Dat heb ik in een opwelling gezegd!’
‘Vanuit Santorini, waar je de start van je leven met een andere vrouw vierde?’
Hij antwoordde niet.
‘Ik heb jouw bezittingen niet vernietigd. Maar ik accepteer ook niet langer dat je me zomaar uit een plek verdrijft, alleen omdat jij hebt besloten dat je me niet meer nodig hebt.’
Richard klemde zijn kaken op elkaar.
‘Je hebt dit allemaal gedaan om mij te straffen.’
Ik dacht een paar seconden na.
‘In het begin wel. Dat was precies wat ik wilde.’
Hij keek verrast.
‘Maar daarna begreep ik dat ik de rest van mijn leven niet wil besteden aan het straffen van jou. Ik wil gewoon niet langer afhankelijk zijn van jouw beslissingen.’
Het gesprek eindigde zonder verzoening.
En ook zonder een spectaculaire overwinning.
Daarna volgden maanden van procedures, onderhandelingen en papierwerk.
Maar de moeilijkste confrontatie had ik niet met Richard.
Die had ik met mijn eigen kinderen.
Darius en Clara kwamen naar mijn huurappartement.
Mijn zeventienjarige zoon ging niet eens zitten.
‘Waarom heb je het ons niet verteld?’
