“Niet alles. Ze controleerde mijn tas, mijn telefoon, mijn post. Maar sommige schermafbeeldingen heb ik naar Noor gestuurd.”
“Waarom zei Noor niets?”
“Ria vond ze.”
Eline stopte het toestel terug in haar jas.
“Daarna heeft ze mijn hoofd kaalgeschoren.”
Ik keek naar haar.
“Waarom?”
“Ze zei dat ik moest stoppen met aandacht zoeken. Joost zei dat ik er dan minder aantrekkelijk uitzag als ik naar de politie zou gaan.”
Mijn maag trok samen.
“En het eten?”
“Dat was straf.”
“Waarvoor?”
“Omdat ik niet wilde tekenen.”
“Wat moest je tekenen?”
Eline haalde een envelop uit haar tas. Het papier was gekreukt en aan de rand bruin geworden. Er zat een kopie in van een volmacht waarin stond dat Ria Vermeer namens mij alle financiële zaken mocht regelen.
Daaronder lag een overeenkomst waarin Eline afstand deed van haar aandeel in ons huis.
Mijn hand bleef boven het papier hangen.
“Dit is niet mijn handtekening.”
“Dat weet ik.”
“Waarom ligt dit bij jou?”
“Omdat Joost zei dat jij het had ondertekend voordat je naar Canada ging.”
“Dat heb ik nooit gedaan.”
“Dat zei ik ook.”
Ze keek naar het raam. Buiten reden auto’s over een natte weg.
“Toen heeft hij mij opgesloten in het schuurtje.”
Ik zei niets.
“Niet de hele dag,” voegde ze eraan toe. “Alleen als ik niet deed wat mijn moeder zei.”
Ik stond op en liep naar de badkamer. Ik draaide de kraan open, maar waste mijn handen niet. Ik bleef naar de tegels kijken tot mijn gezicht in de spiegel wazig werd.
Ik had vier jaar lang gedacht dat mijn vrouw mij verliet.
In werkelijkheid had zij iedere avond achter een gesloten deur op mij gewacht.
De volgende ochtend belde ik mijn Canadese advocaat, Sophie McNeil. Ik vertelde haar wat ik had aangetroffen. Ze luisterde zonder mij te onderbreken.
“Daan, het geld staat nog steeds geblokkeerd totdat jij de betalingsinstructies bevestigt. Niemand in Nederland kan erbij.”
“Dat weet ik.”
“Wil je dat ik het onmiddellijk naar een persoonlijke rekening overmaak?”
“Ja. Maar nog niet naar een rekening die iemand kent.”
Daarna belde ik mr. Van Rijn, een Nederlandse advocaat die Sophie via haar kantoor kende. Ik stuurde hem de foto’s, de bankafschriften en de documenten uit de envelop.
Hij antwoordde na een half uur.
“Dit kan financiële uitbuiting zijn, mogelijk vervalsing en dwang. Maak geen ruzie met uw familie. Laat ze praten. Bewaar alles.”
“Ze hebben mijn vrouw bijna uitgehongerd.”
“Dan gaat u met haar naar een veilige plek. De rest regelen we stap voor stap.”
Ik wilde onmiddellijk naar mijn moeder gaan. Ik wilde haar aan de keukentafel vastpinnen met ieder bedrag, iedere leugen en iedere blauwe plek.
Maar Eline legde haar hand op mijn mouw.
“Niet schreeuwen,” zei ze. “Daar wachten ze op.”
“Waar wachten ze op?”
“Dat jij agressief wordt. Dan ben jij het probleem.”
Ze had gelijk.
Die middag stuurde ik mijn moeder een bericht.
Ik heb de schikking ontvangen. Het gaat om ruim één miljoen Canadese dollar. Ik wil morgen met jou en Joost bespreken hoe we het geld verdelen. Mijn advocaat zegt dat degene die de afgelopen vier jaar het huishouden heeft beheerd, mogelijk recht heeft op een vergoeding. Neem alle documenten mee.
Ik stuurde hetzelfde bericht naar Joost.
Het duurde drie minuten voordat mijn moeder antwoordde.
We hebben nooit iets voor geld gedaan. Maar natuurlijk helpen we je om verstandige keuzes te maken.
Joost schreef:
Kunnen we vandaag al praten?
Ik antwoordde niet.
De volgende ochtend stonden ze samen voor mijn hotelkamer. Mijn moeder droeg een beige jas en had een map onder haar arm. Joost had zijn laptop meegenomen. Ze kwamen niet vragen hoe het met Eline ging.
Joost keek over mijn schouder naar binnen.
“Waar is het geld?”
“Veilig.”
“Je zei dat je het ontvangen had.”
“Dat klopt.”
Mijn moeder glimlachte vermoeid. “Daan, we zijn familie. Je hoeft hier geen spelletje van te maken.”
“Wie zegt dat ik een spelletje speel?”
“Je vrouw.”
Eline zat achter mij aan de tafel. Haar rug was recht, maar haar vingers knepen de stof van haar broek samen.
Mijn moeder legde de map open.
“Hier staan alle betalingen die wij voor het huis hebben gedaan.”
Ik bladerde erdoorheen. Er waren facturen van Joosts bedrijf, allemaal afgerond op bedragen tussen 4.800 en 9.900 euro. Dakreparatie. Isolatie. Elektrische installatie. Schilderwerk.
“Wanneer is dit uitgevoerd?”
