Deel 2 — De vrouw die niemand durfde te onderschatten
Ik staarde Eleonora de Wit aan.
De rijkste vrouw van Amsterdam.
Zelfs ik kende haar naam.
Iedereen kende haar naam.
De Wit Groep bezat kantoorgebouwen, hotels, winkelcentra en grote stukken vastgoed door heel Nederland. Haar familie had belangen in logistiek, verzekeringen en projectontwikkeling. Zakenbladen schreven al jaren over haar vermogen, maar Eleonora zelf verscheen zelden in het openbaar.
En nu zat ze naast mij in een bushokje.
Blind.
In de regen.
Alsof dat de normaalste zaak ter wereld was.
„U bent Eleonora de Wit?”
„Dat zei ik.”
„Dé Eleonora de Wit?”
Een kleine glimlach verscheen rond haar mond.
„Er zijn vast meer vrouwen met die naam, maar vermoedelijk bedoel je mij.”
Ik wist niet of ik moest lachen of huilen.
Mijn lip deed pijn.
Mijn kleding was doorweekt.
Mijn man had mijn portemonnee en telefoon meegenomen.
En de vrouw naast me deed alsof we elkaar tijdens een rustige lunch hadden ontmoet.
„Waarom zou u mij helpen?”
Eleonora draaide haar gezicht naar mij.
„Omdat ik hoorde wat er gebeurde.”
Mijn maag trok samen.
„Hoeveel?”
„Genoeg.”
„Dan weet u dat dit niet uw probleem is.”
„Mannen zoals je echtgenoot rekenen daarop.”
Ik zweeg.
„Ze rekenen erop dat iedereen zegt: dit zijn privézaken.”
Haar stem werd harder.
„Tot een vrouw geen privéleven meer over heeft.”
Ik keek naar mijn handen.
„Ik heb bewijs.”
„Waarvan?”
„Fraude.”
Eleonora bewoog nauwelijks.
„Van Daan?”
„Ja.”
„Hoeveel?”
„Ik weet het niet precies.”
„Dat betekent meestal veel.”
Ik keek haar aan.
„Hij heeft geld uit het fonds van mijn vader gehaald.”
„Met jouw toestemming?”
„Nee.”
Nu verdween haar glimlach volledig.
„Dan hebben we het niet alleen over een slechte echtgenoot.”
Voordat ik kon antwoorden, verschenen twee koplampen in de regen.
Een donkere Bentley stopte voor het bushokje.
Een man van ongeveer zestig stapte uit met een paraplu.
„Mevrouw De Wit.”
„Goedenavond, Pieter.”
Zijn blik ging naar mij.
Hij keek naar mijn gescheurde lip, maar stelde geen vragen.
Eleonora stond op.
„Dit is mijn kleindochter.”
Ik knipperde.
Pieter deed hetzelfde niet eens.
„Natuurlijk, mevrouw.”
Hij opende de achterdeur.
Eleonora draaide haar gezicht naar mij.
„Kom je?”
Ik bleef staan.
„Waarheen?”
„Naar een plek waar je man je vannacht niet kan vinden.”
„Ik kan niet zomaar met een vreemde meegaan.”
„Verstandig.”
Ze knikte goedkeurend.
„Bel dan iemand die je vertrouwt.”
„Hij heeft mijn telefoon.”
„Pieter heeft er drie.”
Ik keek naar de Bentley.
Toen naar de donkere weg.
Daan verwachtte waarschijnlijk dat ik kilometers door de regen zou lopen.
Misschien verwachtte hij dat ik uiteindelijk ergens zou smeken om een telefoon, hem zou bellen en excuses zou aanbieden.
Dat had ik vroeger misschien gedaan.
Niet meer.
Ik stapte in.
Twintig minuten later zat ik in een herenhuis aan de Herengracht met een warme handdoek om mijn schouders.
Pieter had me een telefoon gegeven.
Ik belde mijn advocaat, mr. Sophie van Leeuwen.
Ze nam bij de tweede keer overgaan op.
„Claire?”
„Ja.”
„Waar bel je vandaan?”
„Dat is ingewikkeld.”
„Ben je veilig?”
Ik keek naar Eleonora.
„Ja.”
„Waar is Daan?”
„Geen idee.”
„Goed. Luister naar me. Ga niet naar huis.”
„Dat was ik niet van plan.”
„De documenten die je me hebt gestuurd zijn ernstiger dan we aanvankelijk dachten.”
Mijn vingers verstijfden rond de telefoon.
„Hoe ernstig?”
„Er is meer geld verdwenen.”
„Hoeveel?”
Sophie zweeg even.
„Minstens 1,8 miljoen euro.”
Ik werd misselijk.
„Dat kan niet.”
„Claire, je vader heeft meerdere vermogensstructuren voor je opgezet. Daan heeft niet alleen geld uit één rekening gehaald. Er zijn leningen afgesloten met activa uit jouw trustconstructie als zekerheid.”
„Maar daarvoor is mijn handtekening nodig.”
„Die staat erop.”
Mijn adem stokte.
„Ik heb niets getekend.”
„Dat weet ik.”
Eleonora zat tegenover me en luisterde zwijgend.
„Dus hij heeft mijn handtekening vervalst.”
„Daar lijkt het op.”
Ik sloot mijn ogen.
Drie maanden lang had ik mezelf verteld dat ik misschien overdreef.
Dat er een verklaring kon zijn.
Dat Daan arrogant, ontrouw en controlerend was, maar misschien geen crimineel.
Nu wist ik beter.
„Wat moet ik doen?”
„Morgenochtend gaan we naar de politie. Ik wil eerst alles veiligstellen.”
„Doe het.”
„Claire, als Daan beseft dat jij de documenten hebt—”
