„1.842.000 euro die we tot nu toe hebben kunnen traceren.”
Lotte keek naar Daan.
En toen zag ik iets.
Angst.
Niet in Daan.
In Lotte.
„Je wist het,” zei ik.
Ze schudde haar hoofd.
„Waar heb je het over?”
„Jij wist het.”
„Claire, doe niet belachelijk.”
„Mijn portemonnee.”
Ze keek me aan.
„Wat?”
„Gisteravond zwaaide je ermee alsof het van jou was.”
Ik kwam dichterbij.
„Hoe vaak heb jij documenten voor hem voorbereid?”
Lotte keek naar Daan.
Verkeerde keuze.
Sophie zag het ook.
„Mevrouw Jansen,” zei ze, „ik raad u aan juridisch advies in te winnen voordat u nog iets zegt.”
Lotte werd lijkbleek.
Daan stond op.
„Genoeg.”
Eleonora draaide haar gezicht naar hem.
„Nee, meneer Van der Meer. Nu begint het pas.”
Hij keek haar aan.
„Ik neem aan dat de financiering niet doorgaat.”
„Correct.”
Zijn kaken spanden zich aan.
„Vanwege een huwelijksruzie?”
„Vanwege vermoedelijke fraude, vervalste documenten en het feit dat uw financiële positie grotendeels fictief blijkt.”
Margot greep Daans arm.
„Wat bedoelt ze?”
Hij trok zich los.
„Niet nu.”
„Heb je gelogen tegen de bank?”
„Mam.”
„Heb je Claire’s geld gebruikt?”
Hij zweeg.
Margot keek naar mij.
Voor het eerst zag ik geen minachting in haar ogen.
Alleen paniek.
„Wat gebeurt er met het bedrijf?”
Eleonora antwoordde.
„Zonder de financiering?”
Ze haalde haar schouders op.
„Waarschijnlijk niets goeds.”
Daan keek naar mij.
„Je hebt gewonnen.”
Ik voelde geen voldoening.
Alleen vermoeidheid.
„Dit was nooit een spel.”
„Je vernietigt alles.”
„Nee.”
Ik keek hem recht aan.
„Ik ben alleen gestopt met voorkomen dat jij jezelf vernietigt.”
Hij kwam naar me toe.
Sophie stapte onmiddellijk tussen ons in.
Daan stopte.
„Claire, luister.”
„Ik heb jarenlang geluisterd.”
„Ik kan het terugbetalen.”
„Met welk geld?”
Hij zweeg.
„Precies.”
Margot begon te huilen.
Lotte stond plotseling op.
„Ik wil een advocaat.”
Iedereen keek naar haar.
„Lotte?”
Daans stem was gevaarlijk zacht.
Ze pakte haar tas.
„Ik heb nooit ingestemd met fraude.”
„Je hebt de documenten opgesteld.”
„Omdat jij zei dat Claire toestemming had gegeven.”
Daan verstijfde.
„Ga zitten.”
Lotte keek hem aan.
„Nee.”
Voor het eerst zag ik iemand anders hem hetzelfde woord geven dat ik jarenlang niet had durven gebruiken.
Nee.
Ze liep de kamer uit.
Daan keek haar na.
Daarna naar mij.
Zijn wereld viel niet met een explosie uit elkaar.
Dat gebeurt alleen in films.
Hij viel uit elkaar in documenten.
Bankrekeningen.
Geannuleerde kredieten.
