„Je gaat je leven terugnemen.”
Om acht uur arriveerde Sophie.
We legden alle documenten op de grote tafel in Eleonora’s bibliotheek.
Toen gebeurde er iets vreemds.
Eleonora vroeg Pieter een specifieke map te halen.
Hij legde hem voor haar neer.
„Wat is dat?” vroeg ik.
„Je echtgenoot heeft drie maanden geleden financiering aangevraagd bij De Wit Capital.”
Mijn hoofd schoot omhoog.
„Wat?”
„Voor zijn project in de Zuidas.”
Ik kende het.
Een luxe ontwikkeling die Daan voortdurend „zijn doorbraak” noemde.
„Hoeveel?”
„Vijfenzestig miljoen euro.”
Ik voelde mijn mond droog worden.
„Heeft u hem dat gegeven?”
„Nog niet.”
„Waarom niet?”
Eleonora glimlachte.
„Omdat ik niet rijk ben geworden door geld te geven aan mannen die hun rekeningen niet kunnen betalen.”
Sophie bladerde door de stukken.
„Hij heeft Claire’s vermogen als onderdeel van zijn financiële positie opgegeven.”
„Precies,” zei Eleonora.
Ik verstijfde.
„Mijn vermogen?”
„Volgens zijn aanvraag bezit hij indirect toegang tot verschillende activa die van jou zijn.”
„Dat is gelogen.”
„Dat weet ik nu.”
Ik keek naar de papieren.
Plotseling begreep ik waarom Daan zo nerveus was geworden toen hij ontdekte dat ik zijn administratie onderzocht.
Hij had mijn geld niet alleen gebruikt om oude gaten te vullen.
Hij had het nodig om nieuwe financiering te krijgen.
„Wanneer wordt over die lening beslist?”
Eleonora keek in mijn richting.
„Vanmiddag.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
„Hij weet niet dat u dit weet?”
„Nog niet.”
Om elf uur gingen Sophie en ik naar de politie.
Ik legde een verklaring af.
De foto’s werden toegevoegd.
De financiële documenten werden overhandigd.
Mijn maag draaide zich voortdurend om.
Niet omdat ik twijfelde aan wat Daan had gedaan.
Maar omdat ik eindelijk iets deed wat ik jarenlang niet had gedaan.
Ik vertelde de waarheid zonder hem te beschermen.
Om twee uur ‘s middags liep ik samen met Eleonora en Sophie een vergaderzaal binnen op de Zuidas.
Daan zat al aan tafel.
Margot zat naast hem.
Lotte zat iets verderop met een laptop voor zich.
Toen ze mij zagen, veranderden alle drie hun gezichten.
Margot was de eerste die sprak.
„Wat doet zij hier?”
Eleonora tikte één keer met haar witte stok tegen de vloer.
„Zij is hier op mijn uitnodiging.”
Margot keek haar aan.
„En u bent?”
Daan werd bleek.
„Mam.”
Te laat.
„Eleonora de Wit,” zei Eleonora.
Margots mond viel open.
Lotte sloot onmiddellijk haar laptop.
Ik had nog nooit zo genoten van stilte.
Daan stond op.
„Claire, kunnen we privé praten?”
„Nee.”
„Dit gaat over ons huwelijk.”
„Nee.”
Ik legde een map op tafel.
„Dit gaat over fraude.”
Zijn gezicht verstarde.
Margot keek van hem naar mij.
„Wat heeft ze gedaan?”
Ik lachte zacht.
Zelfs nu.
Zelfs met alles voor haar neus.
Was ik automatisch de schuldige.
„Niet ik,” zei ik.
Sophie schoof verschillende documenten over tafel.
„Mijn cliënt betwist de echtheid van deze handtekeningen.”
Daan keek er niet eens naar.
Dat vertelde me genoeg.
„Claire…”
„Heb jij mijn handtekening vervalst?”
„Dit is niet de plek.”
„Dat is geen antwoord.”
„We kunnen dit thuis bespreken.”
„Ik woon niet meer bij jou.”
Margot sloeg haar hand op tafel.
„Hou op met dit melodrama. Daan heeft jou jarenlang onderhouden.”
Ik draaide me naar haar toe.
„Met mijn geld.”
Ze verstijfde.
„Pardon?”
„Zijn bedrijf heeft geld uit mijn vaders nalatenschap gebruikt.”
„Onzin.”
Sophie schoof nog een document naar voren.
