DEEL 8 — DE EERSTE WISSEL
Recherche reconstrueerde de eerste bekende wissel.
15 januari.
Mijn migraine.
USER 3 toegevoegd.
Sebastiaan stuurde Elias:
00:30. Ze slaapt. Twintig minuten. Geen slaapkamer.
Elias:
Bang?
S:
Blijf beneden.
E:
Natuurlijk, broer.
Maar rond 01.20 registreerde bewegingssensor boven.
Niet slaapkamer specifiek.
Gang.
Sebastiaan stuurde:
Waar ben je?
Geen antwoord.
Drie minuten later:
ELIAS.
Daarna:
Ga weg.
Elias vertrok om 01.37.
Dus eerste keer was geen geplande bedwissel.
Wel geheime toegang.
Waarom liet Sebastiaan hem binnen?
Volgens Helena voelde hij schuld.
Hij wilde Elias laten zien ‘dat leven niet perfect was’.
Krankzinnig.
Maar menselijk.
Een broer die zijn tweeling na jaren buitensluiten probeert tegemoet te komen.
Daarna begon Elias druk uit te oefenen.
Hij wilde kleding.
Foto’s.
Details.
Sebastiaan’s agenda.
‘Waarom gaf hij die?’ vroeg ik.
Van Leeuwen:
‘Mogelijk omdat Elias dreigde alles aan u te vertellen.’
‘Dat zou beter zijn geweest.’
‘Waarschijnlijk zag Sebastiaan dat toen anders.’
Schaamte.
Geheim.
Familie.
Dat zijn krachtige touwen.
Na twee maanden:
E: Vanavond.
S: Nee.
E: Dan bel ik Lotte morgen.
S: Niet doen.
E: 01:00.
En die nacht USER 3.
Daarna werd patroon.
Soms Elias slechts uur.
Soms langer.
Sebastiaan ging dan naar een studio in Rotterdam die hij onder een bedrijfsnaam huurde.
‘Waarom?’ vroeg ik hardop.
Niemand kon antwoord geven.
Misschien controle houden.
Misschien dacht hij dat als hij Elias kleine stukjes gaf, hij grotere explosie voorkwam.
Dat is hoe chantage groeit.
Je betaalt eerste keer om laatste keer te voorkomen.
Maar eerste keer maakt tweede makkelijker.
