‘Hoeveel geld hebben jullie nodig?’
Liesbeth trok wit weg.
Dus ik zat goed.
‘Dit gaat niet over geld.’
‘Dan kunnen we klaar zijn.’
Ik deed één stap richting de hal.
Maarten blokkeerde me.
‘Ga terug.’
‘Nee.’
‘Noor.’
‘Hoeveel?’
Zijn ogen flitsten naar zijn moeder.
En toen wist ik dat zij het bedrag kende.
‘Vier ton?’ vroeg ik.
Geen reactie.
‘Vijf?’
Liesbeth pakte haar kopje weer op.
Haar hand trilde.
Voor het eerst.
‘Zeshonderdduizend?’
Het kopje tikte tegen het schoteltje.
Eén keer.
Dat geluid vertelde me meer dan haar gezicht.
‘Wat hebben jullie gedaan?’
Maarten greep me bij mijn arm.
‘Genoeg.’
Op datzelfde moment hoorde ik buiten grind.
Banden.
Mijn hart sloeg één keer hard tegen mijn borstbeen.
Maarten hoorde het ook.
Hij draaide zijn hoofd.
‘Wie is dat?’
Niemand antwoordde.
Er volgde geen bel.
Alleen drie rustige kloppen op de voordeur.
Maarten keek naar mij.
Ik keek terug.
‘Wie heb je gebeld?’
‘Niemand.’
Dat was technisch gezien waar.
Mijn telefoon lag sinds kwart voor vijf in zijn broekzak.
Weer drie kloppen.
Liesbeth fluisterde:
‘Doe niet open.’
Maarten liep naar het raam naast de hal.
Hij schoof het gordijn een paar centimeter opzij.
Zijn gezicht veranderde.
‘Shit.’
‘Wie is het?’ vroeg Liesbeth.
Maarten antwoordde niet.
Toen hoorde ik een stem door de deur.
Rustig.
Laag.
‘Noor?’
Daan.
Mijn knieën werden slap.
Maarten draaide zich naar mij om.
‘Wat heb jij gedaan?’
‘De voordeur zit niet op slot,’ riep ik.
Maarten schoot naar voren.
Te laat.
De deur ging open.
Daan stapte niet naar binnen als een filmheld.
Hij stormde niet.
Hij sloeg niemand.
Hij bleef in de deuropening staan met een donkere regenjas aan en zijn telefoon in zijn hand.
Achter hem stonden twee agenten.
Dat was typisch mijn broer.
Geen wraak.
Bewijs.
‘Handen zichtbaar,’ zei één van de agenten.
Maarten bleef midden in de hal staan.
Liesbeth begon meteen.
‘Dit is een misverstand.’
Daan keek langs haar heen naar mij.
Zijn blik ging van mijn gezicht naar mijn arm, mijn been en uiteindelijk mijn buik.
Hij veranderde nauwelijks van uitdrukking.
Alleen zijn kaken kwamen strak tegen elkaar.
‘Noor,’ zei hij. ‘Kun je naar me toe lopen?’
‘Ja.’
Maarten zei: ‘Ze is gevallen.’
De agent naast Daan keek naar de houten stok op tafel.
‘Meneer, ga zitten.’
‘Dit is mijn huis.’
‘Nee,’ zei ik.
Iedereen keek naar mij.
Ik leunde met één hand tegen de muur.
‘Dat is het dus niet.’
Twintig minuten later zat Maarten geboeid in een politieauto.
Liesbeth bleef op een keukenstoel zitten en vertelde een vrouwelijke agent dat ik al maanden ‘emotioneel instabiel’ was.
Ze gebruikte precies dezelfde woorden als in het document onder de tafel.
Toen de ambulancebroeders mij op een brancard hielpen, zei ze:
‘Ik hoop dat je begrijpt wat je de familie aandoet.’
Ik stopte.
Zelfs de ambulancebroeder keek op.
‘U stond erbij,’ zei ik.
Liesbeth trok haar kin omhoog.
‘Ik probeerde te voorkomen dat het escaleerde.’
Ik keek naar de koffiekop in haar handen.
‘Je koffie is koud.’
Daar wist ze niets op te zeggen.
In het ziekenhuis bleek onze zoon ongedeerd.
Dat was de eerste goede zin die ochtend.
Zijn hartslag was stabiel. De placenta zag er normaal uit. Ik had forse kneuzingen op mijn bovenbeen, heup, onderarm en rug, maar geen breuken.
De verloskundige bleef langer bij me dan nodig.
‘Je hoeft vandaag niets op te lossen,’ zei ze.
Ik keek naar het CTG-apparaat.
‘Dat is precies wat iedereen steeds tegen me zegt.’
‘En?’
‘Ik denk dat ik vandaag juist heel veel ga oplossen.’
Daan zat naast het raam.
Hij had nog steeds zijn natte jas aan.
‘Eerst politieverklaring.’
‘Daarna de map.’
Hij knikte.
‘Daarna de bank.’
Hij knikte opnieuw.
