‘Nog een keer.’
Mijn schoonmoeder zei het bijna opgewekt.
Niet hard. Niet hysterisch. Ze stond naast het aanrecht met een kop koffie tussen beide handen, alsof ze commentaar gaf op een slechte parkeeractie.
Maarten hief de houten stok opnieuw op.
Ik lag op mijn zij op de witte keukenvloer, één arm om mijn buik, mijn knieën opgetrokken. Mijn rechterhand zat onder mijn lichaam geklemd. Mijn vingers waren gevoelloos, maar ik voelde nog net het metalen randje van mijn smartwatch tegen mijn pols.
Drie keer drukken.
Dat hadden mijn broer en ik jaren geleden ingesteld.
Eén.
Maarten sloeg tegen mijn bovenbeen.
Twee.
De pijn trok door mijn heup en onderrug.
Drie.
De trilling tegen mijn pols was nauwelijks merkbaar.
Signaal verzonden.
Ik ademde niet opgelucht.
Ik wist alleen dat Daan het nu wist.
En Maarten niet.
‘Sta op,’ zei mijn man.
Ik keek naar zijn blote voeten.
Dat detail is me bijgebleven.
Geen schoenen. Geen jas. Alleen een grijze joggingbroek, een wit T-shirt en die stok van beukenhout die normaal naast de achterdeur stond omdat zijn moeder hem gebruikte wanneer haar knie opspeelde.
Zes jaar getrouwd.
En dit was wat ervan over was.
Mijn naam is Noor van Leeuwen. Ik was zesendertig, architect en mede-eigenaar van een klein bureau in Utrecht. Maarten de Wit, achtendertig, werkte als financieel controller bij een logistiek bedrijf in Nieuwegein.
Mijn schoonmoeder, Liesbeth, was drieënzestig en voormalig boekhouder.
Mijn broer Daan was eenenveertig.
Hij had twaalf jaar bij het Korps Commandotroepen gezeten en werkte inmiddels als beveiligingsadviseur voor bedrijven en vermogende families.
Hij was niet het type dat op verjaardagen verhalen vertelde over Afghanistan.
Hij dronk koffie.
Hij keek naar deuren.
En hij zag dingen die andere mensen misten.
Vier maanden eerder had hij mij tijdens een barbecue gevraagd waarom Maarten ineens alle wachtwoorden van onze gezamenlijke administratie wilde hebben.
Ik had gelachen.
‘Hij is controller. Die mensen vertrouwen zelfs hun eigen koelkast niet.’
Daan had niet gelachen.
‘Een koelkast vraagt niet om je DigiD.’
Ik had het toen afgedaan als beroepsdeformatie.
Nu lag ik op de grond en hoorde ik Liesbeth zeggen:
‘Ze moet gewoon begrijpen dat dit makkelijker kan.’
Ik keek omhoog.
‘Makkelijker?’
Maarten legde de stok op tafel.
Op dat moment was het bijna erger dat hij stopte.
Hij trok een map naar zich toe.
Rood.
Ik kende die map.
Hij had hem de avond ervoor meegenomen en gezegd dat het verzekeringspapieren waren.
Hij haalde er drie documenten uit.
‘Ondertekenen.’
Ik bewoog niet.
‘Wat?’
‘De volmacht. En de hypotheekaanvraag.’
Mijn tong voelde dik.
‘Welke hypotheek?’
Liesbeth zette haar koffie neer.
‘Doe nou niet alsof je dom bent, Noor. Dat past je niet.’
Maarten schoof een pen over de vloer.
Hij had die hele scène voorbereid.
Niet alleen de stok.
Ook de pen.
‘Het huis staat op mijn naam,’ zei ik.
‘Nog wel.’
Daar was het.
Ons huis in Maarssen, een gerestaureerde woning vlak bij de Vecht, was van mijn vader geweest.
Toen hij drie jaar eerder overleed, had ik het geërfd.
Maarten en ik waren in 2020 getrouwd. Zonder huwelijkse voorwaarden, maar door de beperkte gemeenschap van goederen viel mijn erfenis niet automatisch in het gezamenlijke vermogen.
Dat wist Maarten.
Sterker nog: hij had mij dat zelf ooit uitgelegd.
‘Je hebt vijftien minuten,’ zei hij.
Ik keek naar de klok boven de oven.
05.06.
‘En als ik niet teken?’
Maarten keek naar mijn buik.
Niet naar mijn gezicht.
Mijn handen werden ijskoud.
Liesbeth zuchtte.
‘Niemand wil dat het erger wordt.’
Dat was haar favoriete soort zin.
Geen bedreiging.
Alleen een kamer waarin je zelf mocht raden waar de deur zat.
Ik probeerde overeind te komen.
Mijn linkerbeen trilde.
Maarten pakte mijn elleboog.
‘Blijf zitten.’
‘Raak me niet aan.’
Hij kneep harder.
‘Je overdrijft alweer.’
Ik begon bijna te lachen.
Niet omdat het grappig was.
Omdat hij me zes minuten eerder met een stok had geslagen en nu vond dat ík overdreef.
‘Je hebt me geslagen.’
‘Omdat je hysterisch werd.’
‘Ik lag te slapen.’
‘Je begon te schreeuwen.’
‘Toen je mijn telefoon afpakte.’
Liesbeth trok haar mond strak.
‘Dit is precies waarom we ons zorgen maken om de baby.’
Daar veranderde iets.
Niet in mijn gezicht.
In mijn hoofd.
De pijn werd plotseling achtergrondgeluid.
‘Wat bedoel je?’
