Op mijn 36e trouwde ik met een vrouw die om aalmoezen smeekte… en jaren later, toen drie luxe auto ‘ s de stad binnen rolden, schokte haar ware identiteit iedereen.
TOEN IK 36 WERD, FLUISTERDEN DE BUREN VAN SANTA LUZIA DO VALE, EEN KLEIN STADJE IN HET BINNENLAND VAN MINAS GERAIS, ACHTER MIJN RUG OM:
Op deze leeftijd en nog steeds zonder vrouw? Het zal uiteindelijk voor titio zijn.
De waarheid is dat ik een paar relaties had, maar niets werkte. Het lot leek me nooit te passen. Dus wijdde ik me aan mijn kleine stukje land: ik verzorgde de moestuin, voedde kippen en een paar varkens op en leidde een eenvoudig en rustig leven.
Op een koude late wintermiddag, op de kermis op het centrale plein, zag ik een heel mager meisje, in oude en versleten kleren, op de stoep zitten met haar hand uitgestrekt, om iets te eten te vragen. Het was niet haar uiterlijk dat me het meest kenmerkte, maar haar ogen: helder, zoet, maar gevuld met een diepe droefheid.
Ik benaderde en bood een taart en een fles water. Ze liet haar hoofd zakken en bedankte hem met een zwakke stem.
Die avond kon ik niet stoppen met aan haar te denken.
Dagen later vond ik haar weer, in een andere hoek van dezelfde kermis, zo hulpeloos als voorheen. Deze keer zat ik naast haar en begonnen we te praten. Ze zei dat ze Ana Clara heette. Ik had geen familie, geen thuis, nergens om heen te gaan. Jarenlang had hij op straat overleefd, afhankelijk van de Liefdadigheid van de mensen.
Ik weet niet precies wat ik voelde op dat moment, maar iets raakte mijn borst hard. Toen ik in haar ogen keek, flapte ik woorden uit die ik zelf niet had gepland.:
