Vier jaar eerder had ik geholpen hun procedure voor het onderzoeken van fraude opnieuw op te stellen.
Ik pakte mijn telefoon.
Niet om ruzie te maken.
Niet om te schreeuwen.
Ik stuurde slechts één bericht naar de voorzitter van de stichting, Margaret Hale.
**Vergelijk alstublieft aanvraag 1187 en aanvraag 1422 voordat de definitieve uitbetaling wordt aangekondigd. Dringende kwestie betreffende de integriteit van de aanvraag.**
Dertig seconden later keek Margaret op haar telefoon.
Daarna keek ze recht naar mij.
Haar glimlach verdween.
En voor het eerst die avond verdween ook Rebeccas glimlach.
DEEL 2
Margaret stopte het diner niet onmiddellijk.
Dat was waarschijnlijk het verstandigste wat ze kon doen.
Ze liet de volgende ontvanger aankondigen terwijl ze rustig met de directeur van het studiebeursprogramma overlegde.
Twee medewerkers verdwenen door een zijdeur.
Rebecca merkte het op.
‘Wat heb je gedaan?’ siste ze.
‘Nog niets.’
Ze lachte veel te luid.
‘Er is niets te vinden.’
Die ene zin vertelde me alles.
Lily staarde naar de biografie van Ethan in het programmaboekje.
‘Mam, hoe heeft hij mijn opstel gekregen?’
Ik vermoedde het antwoord al.
Zes weken eerder was Rebecca bij ons thuis geweest terwijl ik weg was.
Lily had haar gevraagd een concept uit te printen omdat onze printer kapot was.
Rebecca had het document naar zichzelf gemaild.
Ik herinnerde me dat omdat Lily het tijdens het avondeten terloops had verteld.
Op dat moment betekende het niets.
Nu betekende het alles.
Rebecca sloeg haar armen over elkaar.
‘Zelfs als de opstellen op elkaar lijken, heeft Ethan het verbeterd.’
Lily keek naar haar tante alsof ze haar zojuist had geslagen.
‘Je wist ervan?’
Rebecca haalde haar schouders op.
‘Ik wist dat mijn zoon een echte kans verdiende.’
‘Dus je hebt die van mij gestolen?’
‘Doe niet zo dramatisch.’
Dat bracht me bijna tot het kookpunt.
Bijna.
Ik boog me naar haar toe.
‘Mijn dochter schreef over het begraven van haar vader.’
Rebeccas gezicht verstrakte.
‘En daarvoor heeft ze al genoeg medeleven gekregen.’
Lily stond zo abrupt op dat haar stoel over de vloer schraapte.
Ik pakte zachtjes haar pols.
‘Blijf hier.’
Rebecca glimlachte opnieuw en zag mijn zelfbeheersing blijkbaar aan voor zwakte.
Toen kwam Margaret terug.
Ze droeg een tablet bij zich.
Achter haar liep de juridisch adviseur van de stichting.
Ethan zag hen en zette langzaam zijn glas champagne neer.
Margaret liep naar onze tafel.
‘Rebecca, Ethan, mevrouw Carter, Lily – willen jullie met me meekomen?’
Rebecca sloeg haar armen over elkaar.
‘Als dit vanwege Claires beschuldigingen is, wil ik dat iedereen ze hoort.’
Margarets blik werd scherper.
‘Dat kan geregeld worden.’
Een paar minuten later stond de microfoon weer aan.
De zaal werd stil, al was de verwarring duidelijk voelbaar.
Margaret ging achter het spreekgestoelte staan.
‘Er is een bezwaar ingediend tegen de authenticiteit van een van de ingezonden aanvragen voor een studiebeurs.’
Rebecca fluisterde:
‘Dit is krankzinnig.’
Margaret verbond haar tablet met het grote scherm.
Twee aanvragen verschenen naast elkaar.
Lily’s aanvraag was gedateerd op 3 oktober.
