Die van Ethan op 29 oktober.
De opstellen waren bijna identiek.
Toen verschenen de metadata.
In Lily’s document stonden zeventien revisies verspreid over zes weken.
In Ethans document stond slechts één upload.
Het was zesentwintig dagen later aangemaakt.
Rebeccas gezicht werd bleek.
Toch stond ze op.
‘Dit bewijst helemaal niets. Kinderen delen bestanden.’
Ik moest haar brutaliteit bijna bewonderen.
Margaret klikte op een andere map.
‘Dan bekijken we dit eens.’
Het studiebeurzenportaal bewaarde automatisch de gegevens van iedere upload.
Ethans opstel was ingediend vanaf een e-mailadres dat aan Rebecca toebehoorde.
Rebecca keek naar mij.
Voor het eerst glimlachte ze niet.
Maar ze was nog niet klaar.
‘Claire kan dit allemaal hebben vervalst. Ze werkt met deze systemen.’
Verschillende donateurs begonnen te fluisteren.
Rebecca wees naar mij.
‘Ze is jaloers omdat Ethan heeft gewonnen.’
Ik stond langzaam op.
‘Ik heb jouw aanvraag niet ingezien.’
‘Leugenaar.’
‘Dat hoefde ik ook niet.’
Margaret onderbrak me.
‘Mevrouw Bennett, Claire heeft ons deze documenten niet gegeven.’
Toen opende ze beide volledige aanvragen.
En op dat moment besefte Ethan dat zijn moeder een rampzalige fout had gemaakt.
Want niet alleen het opstel was gestolen.
DEEL 3
Margaret vergrootte het gedeelte over de buitenschoolse activiteiten.
In Ethans aanvraag stond dat hij 220 uur vrijwilligerswerk had gedaan bij een plaatselijk leescentrum.
Lily keek me aan.
‘Dat is ook van mij.’
Dat klopte.
Dezelfde organisatie.
Dezelfde data.
Dezelfde beschrijving.
Zelfs dezelfde typefout stond erin – een fout die Lily in haar definitieve versie had verbeterd, maar die nog wel aanwezig was in een eerdere versie die Rebecca naar zichzelf had gemaild.
De hele zaal werd doodstil.
Margaret draaide zich naar Ethan.
‘Kun je de naam noemen van de directeur van het leescentrum?’
