Ethan deed zijn mond open.
Er kwam geen woord uit.
‘Kun je ons vertellen waar het zich bevindt?’
Ethan keek naar zijn moeder.
Rebecca snauwde:
‘Hij is gewoon nerveus.’
Margaret negeerde haar.
‘Ethan?’
‘Ik… ik weet het adres niet meer.’
‘Je beweert dat je daar twee jaar lang iedere zaterdag vrijwilligerswerk hebt gedaan.’
Zijn hand trilde om de microfoon.
Toen stelde Margaret de eenvoudigste vraag.
‘Welke leeftijdsgroep begeleidde je?’
Ethan staarde naar het tapijt.
Rebecca fluisterde:
‘Antwoord haar.’
Maar hij kon het niet.
Uiteindelijk legde hij de microfoon op het spreekgestoelte.
Het kleine klikje echode door de hele zaal.
Margaret sloot de aanvraag.
‘Met onmiddellijke ingang wordt de aan Ethan Bennett toegekende studiebeurs ingetrokken, in afwachting van een officieel onderzoek.’
Rebecca barstte uit.
‘Dat kunnen jullie niet doen!’
‘Dat kunnen we wel.’
‘Jullie vernederen een kind!’
‘Nee,’ zei Margaret kalm. ‘We reageren op fraude in een aanvraag voor een studiebeurs van 40.000 dollar.’
Rebecca draaide zich naar mij.
‘Jij hebt dit gedaan!’
Ik liep naar haar toe.
‘Nee. Jij hebt dit gedaan.’
Haar man pakte haar bij de schouder en fluisterde gejaagd dat ze moesten vertrekken.
Maar de advocaat van de stichting stapte naar voren.
‘Er is nog een andere kwestie.’
Rebecca verstijfde.
Verschillende aanvragers hadden verklaard en ondertekend dat al het ingediende werk origineel was en dat opzettelijke vervalsing ertoe kon leiden dat universiteiten of andere organisaties die dezelfde aanvraag hadden ontvangen, op de hoogte zouden worden gebracht.
Ethan had het gestolen opstel bij drie andere aanvragen gebruikt.
Plotseling was dit veel groter dan alleen een schandaal tijdens een diner.
Rebeccas stem brak.
‘Hij is zeventien. Jullie gaan zijn toekomst ruïneren.’
Ik keek naar Ethan.
Voor het eerst zag hij er banger uit dan arrogant.
‘Heeft je moeder je verteld dat je Lily’s opstel moest indienen?’
Hij slikte.
‘Ja.’
Rebecca draaide zich om.
‘Ethan!’
Hij kromp ineen.
‘Ze zei dat Lily al genoeg voordelen had omdat iedereen medelijden met haar had. Ze zei dat niemand erachter zou komen.’
Op dat moment verloor Rebecca volledig de controle.
Ze schreeuwde tegen Ethan, tegen mij, tegen Margaret en tegen de stichting.
En ieder woord maakte de situatie alleen maar erger.
Uiteindelijk vroeg Margaret de beveiliging om Rebecca en haar man naar buiten te begeleiden.
Ethan liep een paar meter achter hen aan.
Voordat hij vertrok, bleef hij naast Lily staan.
‘Het spijt me.’
Lily keek hem lange tijd aan.
