‘De accountant wil inzage in de laatste transacties. Er staat morgenochtend een gesprek gepland met onze financiers.’
‘Stel het uit.’
‘Dat kan niet meer.’
Daniel sloot zijn ogen.
‘Mijn vrouw ligt in het ziekenhuis.’
Aan de andere kant bleef het even stil.
Toen zei Mark:
‘En daar wil ik absoluut niets mee te maken hebben.’
De verbinding werd verbroken.
In de behandelkamer kwam Mia langzaam bij bewustzijn.
Ze hoorde het zachte piepen van een monitor.
Haar mond voelde droog. Toen ze haar hand naar haar buik bracht, schoot de angst door haar heen.
‘Mijn baby?’
Een verpleegkundige boog zich naar haar toe.
‘Uw dochter heeft een goede hartslag. De gynaecoloog houdt haar voortdurend in de gaten.’
Mia begon te huilen.
Niet luid.
Er liepen alleen tranen over haar wangen.
Dokter Meijer ging naast het bed zitten.
‘Mia, ik wil u iets vragen. U zei eerder dat uw man niet bij uw medicijnen mocht komen.’
Mia keek onmiddellijk naar de deur.
‘Is hij hier?’
‘Hij is niet in deze ruimte.’
‘Laat hem niet binnen.’
‘Dat doen we niet zonder uw toestemming.’
Mia probeerde rechtop te komen.
‘Hij heeft me iets gegeven.’
‘Wat bedoelt u?’
‘Mijn thee. En de tabletten.’
Dokter Meijer hield haar stem rustig.
‘Heeft u gezien dat hij iets aan uw thee toevoegde?’
Mia schudde haar hoofd.
‘Nee. Maar de tabletten waren anders. En hij bleef vragen of ik ze al had ingenomen.’
‘We gaan dat serieus onderzoeken.’
Mia sloot haar ogen.
‘Ik dacht dat ik gek werd.’
‘Waarom dacht u dat?’
‘Omdat hij telkens zei dat ik dingen vergat. Dat ik verward was. Dat de zwangerschap me achterdochtig maakte.’
De arts zweeg.
Mia keek naar haar.
‘Dokter, als er iets met mijn dochter gebeurt…’
‘Op dit moment doen we er alles aan om jullie allebei veilig te houden.’
Mia pakte haar hand vast.
‘Dan moet u één ding weten.’
‘Vertelt u maar.’
‘Mijn man heeft geld nodig. Heel veel geld. En ik heb geweigerd hem toegang te geven tot mijn vermogen.’
Dokter Meijer noteerde haar verklaring en liet een maatschappelijk werker komen die ervaring had met huiselijk geweld.
Ook kreeg Mia uitleg over de mogelijkheid om aangifte te doen.
Omdat er sprake kon zijn van opzettelijke toediening van een schadelijke stof, werden relevante bloed- en urinemonsters volgens de daarvoor geldende procedures veiliggesteld voor aanvullend onderzoek.
De artsen konden nog niet zeggen wat de oorzaak van haar instorting was.
Maar Mia wist inmiddels zeker dat ze niet terug naar huis wilde.
De volgende ochtend kwam Laura Smit naar het ziekenhuis.
Ze was door Mia zelf gebeld.
Mia lag half overeind in bed. Haar gezicht had weer wat kleur, maar ze zag er uitgeput uit.
‘Ik had eerder naar u moeten luisteren,’ zei ze.
Laura trok een stoel dichterbij.
‘U kon niet weten wat er zou gebeuren.’
‘Wat weet u nog meer?’
Laura keek naar de gesloten deur.
‘Ik heb gisteren met Mark gesproken.’
Mia fronste.
‘Daniels compagnon?’
‘Ja. Hij heeft mij gebeld nadat Daniel hem vertelde dat u in het ziekenhuis lag.’
‘Waarom?’
Laura haalde diep adem.
‘Omdat Mark bang is dat Daniel hem ergens bij probeert te betrekken.’
Mia voelde haar hart sneller slaan.
‘Waarbij?’
‘Er is geld verdwenen uit een projectrekening. Niet zomaar een klein bedrag.’
‘Hoeveel?’
‘Ruim 640.000 euro.’
Mia staarde haar aan.
‘Wat?’
‘Er zijn betalingen gedaan aan een adviesbureau dat op papier diensten leverde aan het vastgoedbedrijf. De omschrijvingen waren vaag en de onderbouwing ontbrak.’
‘Van wie is dat adviesbureau?’
Laura keek haar aan.
‘Van iemand die Daniel persoonlijk kent.’
Mia voelde iets in haar borst samentrekken.
‘Wie?’
‘Sophie de Ruiter.’
Die naam kende ze.
Sophie was negenentwintig, werkte als zelfstandig communicatieadviseur en was volgens Daniel betrokken bij de publiciteit rond een van zijn projecten.
Ze was twee keer bij hen thuis geweest.
Een elegante vrouw met donkerblond haar, die opvallend gemakkelijk door Daniels zinnen heen praatte.
Mia had nooit iets vermoed.
Totdat Laura haar telefoon op tafel legde en een foto liet zien.
Daniel en Sophie zaten samen op een terras in Antwerpen.
Zijn hand lag op haar knie.
De foto was drie maanden eerder genomen.
Mia keek er lang naar.
‘Is dit de reden dat hij geld heeft weggesluisd?’
‘Dat weet ik niet. Wel weet ik dat Sophies bureau betalingen heeft ontvangen. En dat Daniel de opdrachten heeft goedgekeurd.’
Mia draaide haar gezicht naar het raam.
Het duurde een tijd voordat ze weer sprak.
‘Ik dacht dat hij bang was zijn bedrijf kwijt te raken.’
Laura zei niets.
